Bugün doğum günüm.
Her yıl bugün geldiğinde aynı şeyi yapıyorum.
Kutlama yapmaktan çok durup geriye bakıyorum.
Geçen yıl neye üzüldüm?
Neler için mücadele ettim?
Hangi savaşları kazandım?
Hangilerinde kaybettim?
Belki biraz fazla düşünüyorum.
Ama insan bazı günlerde kendinden kaçamıyor.
Bugün forumda gezerken yıllardır bu sektörün içinde olan bir tasarımcı arkadaşın veda mesajını okudum. Tesadüf müydü bilmiyorum. Fakat hayatı sorguladığım bir günde karşıma çıkması beni durdurdu.
Çünkü son birkaç yıldır ben de defalarca bırakmanın eşiğine geldim.
Bir proje bitti.
Bir müşteri vazgeçti.
Bir fikir tutmadı.
Aylarca emek verilen işler beklenen sonucu vermedi.
Bazen gece boyunca çalıştığınız şey sabah hiçbir anlam ifade etmiyor.
Tasarım yapanlar bilir.
Yazılım geliştirenler bilir.
Bazı günler ekrana bakarsınız ve "Bu kadar çabaya gerçekten değer mi?" diye sorarsınız.
Ben de sordum.
Hem de çok sordum.
Retto'nun ortaya çıkışında da vardı bu soru.
Kolaylaştır fikrinin ilk satırlarında da vardı.
Açılıp kapanan projelerde de vardı.
Kimsenin görmediği başarısızlıklarda da vardı.
Dışarıdan bakınca insanlar ortaya çıkan işleri görüyor.
Ama arkada kalan onlarca yarım fikir, silinen dosya, kapanan site, iptal edilen proje ve yeniden başlanan geceleri görmüyorlar.
Bugün 30 yaşıma girerken fark ettiğim şey şu:
Hayat aslında kazandığımız savaşlardan çok, vazgeçmediğimiz savaşlardan oluşuyor.
Bu konuyu kendim için yazmıyorum sadece.
Belki bugün burada bir kişi daha bir projesini kapatmayı düşünüyordur.
Belki biri iş bulamadığı için moralini kaybetmiştir.
Belki biri aylardır üzerinde çalıştığı ürünün hiç ilgi görmediğini düşünüyordur.
Belki biri tam şu an pes etmek üzeredir.
Eğer öyleyse şunu bilmesini isterim:
Bazen devam etmek için büyük bir sebebe ihtiyaç yoktur.
Bazen sadece bir gün daha denemek yeterlidir.
Çünkü hayatın yönü çoğu zaman büyük kararlarla değil, vazgeçmemeye karar verdiğimiz küçük anlarla değişiyor.
Ben bunu birkaç kez yaşayarak öğrendim.
Bugün hâlâ her şeyi çözmüş değilim.
Hâlâ korkularım var.
Hâlâ eksiklerim var.
Hâlâ ulaşmak istediğim yerin çok uzağındayım.
Ama uzun zamandır ilk kez geleceğe dair gerçek bir umut taşıyorum.
Belki bu yüzden bugün kendime "İyi ki mi doğdum?" diye sorduğumda cevabım net değil.
Ama şunu biliyorum:
İyi ki yeniden başlamaktan vazgeçmemişim.
Eğer bu yazıyı okuyan tek bir kişinin bile yeniden başlamasına vesile olursa, doğum günümde kendime verebileceğim en güzel hediye bu olur.
Sevgiler.
Buse
03.06.2026
İyi ki mi Doğdum?
16
●296
- Dün, 01:33:04
Sadece harekete geçin
