İsmim İbrahim. 24 Yaşındayım. Kayserideyim
Smm sektöründe hizmet vermekteyim. Elhamdulillah durumum yerimde ve home ofis çalışıyorum. Bu durumdan şikayet etmiyorum, şükrediyorum. Genel olarak iyi bir işim ve ortalama bir gelirim var fakat; Mental olarak iyi olmadığımı düşünüyorum.
Son 1.5 Yılımı şöyle özetleyim.
Üniversite biteli 1 yıl oldu ve artık sosyal açıdan çok zayıf noktadayım. Kayda değer pek çevrem kalmadı. Bir de evden çalıştığım için giderek yalnızlaştım. Vasıfsız, haset, beni çekemeyen konuştuğumuzda bir şey katmayan gereksiz insanlarında üstünü de ben çizdim.
Bir baktım 5-6 kişi kalmış. Fakat onlarla da denk düşemiyoruz, birazı şehir dışında, diğerlerinin de işi başından aşıyor ve yoğunlar. Dedim ben de iş arayayım, gündüz vaktim bol. Sosyal ortamım olur hem sıkılmam dedim.
Rahat bi bana uygun 10-15 işe başvurdum. Aradığım işlerde de hep ölücü, sektörün çoğu; aynı anda 2-3 kişinin yapacağı işleri tek kişiden isteyen işverenlerle , veya sırf erkek olduğum için vasıfın geri plana atıldığı, sırf bayan diye iş önceliği veren abaza adamların ilanları dolu olduğunu öğrendim.
Dedim sonra Kayseri’de ne yapılır, nasıl sosyalleşilir. Dil kursuna gittim, Allah var bana hem bilgi ve hem de sosyal ortamda birşeyler kattı. Bittiğinde bir kaliteli arkadaş, bir tane de 24 yıllık ömrümde ilk kez olan kız arkadaşım vardı. Evet ilk defa sevgilim olmuştu. Vasıfsız kültürsüz çok bulurdum fakat seçiciydim.
Arkadaşım da benzer sektördendi fakat şehir dışına taşındı ve irtibat kesildi.
Özel hayatımda ise şu gelişmeler oldu:
Kız arkadaşımla da çok basit ve anlamsız bir sebepten ayrıldık. O konuda da şunu söyleyebilirim. Belki acemilik, değer verdiğimi çok hissediyordum. Ben ilk başlarda geç yazarken umursamaz davranırken hiç problem yoktu. O peşimde idi. Fakat aşık edince beni işte işler değişti. Üzerine çok düştüm, değer verdikçe değersizleştim. Son zamanlarda soğuk ve geç yazmaya başladığından sonucu kestiyordum. Bir kusur bulur ayrılır diyordum. Sebebi de o bir şekilde buldu, çok çocukça basit şeyleri kafasında çok büyütüyordu. Herşeyin günah keçisi ben olmuştum. Her şeyi benim anlamam gerektiğini düşünüyordu. Her gün trip, sabah ayrı akşam ayrı bir karakter. Mental olarak iyi değildi. Bunu ilk başlarda da farkediyordum. Fakat işte cahillik, ben beraber kalkacağız, ben bu kızı iyileştireceğim diye girmiştim. Kimsenin iyileştiricisi olmamak gerekiyormuş. Kimseyi değiştiremezmişiz. Aksine ayrılık beni mental olarak çukura itti. 1 ay oldu ayrılalı, yeni yeni biraz açıldım. Tam açılmam için de sosyal ortamın şart olduğunu düşünüyorum.
Fakat yeni nesildeki çoğu insan bana itici geliyor bilemiyorum. Atıyorum bundan önce bir kızla tanıştım. Boyumu soruyor, kilomu soruyor, maddi duruma bakıyor, ne iş yaptığımı felan soruyor. Ya onun yerine sana güvenebilir miyim?
Bu ilişkiden beklentin ne? Hangi kitapları okuyorsun? Hangi filmleri seversin? Sadakatli biri misin? İkili ilişkilerde en çok neye önem verirsin felan desene. İşte böyle insanları görüyorum hep.
Benim konuştuğum kız mental olarak normal değildi ama karakterli, kültürlü, maddi beklentisi olmayan biriydi.
İşte böylelerini de görünce aniden bir soğuma geliyor uzaklaşıyorum. Şimdi yeni bir üniversite yazdım. Burada ona gideceğim. Ama bilmiyorum 18-19 yaşında çok böyle insan vardır diye de korkmuyor değilim. Vasıflı kültürlü insanlarla tanışmak istiyorum. İlerdeki hayat arkadaşımında öyle olmasını istiyorum. Bizzat kendim tanımak istiyorum. Bir kız görünce diyeyim ki bundan Anne olur, ha işte o zaman olur.
Ama o da yok. Vasıflı bahsettiğim çevremde sınırlı. Önerebilecek biri de yok. Ful görücü usulüne de pek sıcak bakmıyorum. Çünkü aileler bulduğu için, ilerde bir sorun olduğunda ailelerin dahil olma olasılığı yüksek oluyor. Ben kavgamızın da özel hayatımızında ikimizin arasında kalması taraftarıyım. Fakat bu görücüde çok zor. Diğerinde de kalmama ihtimali var ama birebir tanıdığımızdan daha düşük gibi sanki.
Bilmiyorum belki yanılıyorumdur. Şahsi fikrim ama ailem ve akrabalarım artık çıtlatmaya başladılar. Dedem diyor, şu oğlanı bir everseydim diye
Belli etmiyorum ama rahatsız da olur oldum.
En azından ciddi ve seviyeli bir ilişkim olsa, aktif konuşabildiğim kültürlü bir çevrem olsa vallahi yeter bana.
Buraya kadar okuyan arkadaşlar hepinize sonsuz teşekkürler.
Sağlam bunaldım. Sizce sosyal ortamımı geliştirmek için ve bunlara sahip olmak için Kayseri’de ne yapabilirim?
