Annem ve babam okul hayatım boyunca beni pc başından kaldırmaya çalıştı.
Bu okumaz dediler sürekli.
Kardeşine bak nereleri kazandı ne kadar başarılı. Senin gibi olmayacak tam tersin olacak dediler. Hayatı boyunca bana benzemesin diye uğraştılar, bana da bunu söyleyerek.
Üniversiteyi kazandığımda sonuç ekranıma gelip, kazandın mı? bu kazanmak mı oluyor önüne geleni almışlar dedi.(400 puanla kazandım)
32 yaşıma geldim.
1-2 yıl önce annem geldi özür diledi, ne bilelim böyle olacağını bilgisayarla oyun oynuyorsun, buradan iş kuracağını bilemedik dedi.
Kardeşimse liseden sonra okulu bıraktı. Çalışmıyor, odasına kapandı, tedavi alıyor. Şimdi çocuğa abini biraz örnek al diye baskı yapıyorlar.
kısacası, çokta takma. Canın yanıyor zamanında ama sen yürümene devam et.
Ekleme: 20 yaşımda tek başıma kendim biriktirip araba almıştım, bizimkilere bak bu arabayı satıp, daha iyi bir araba alıp onu da satıp ev alacağım dedim. Bir gülüyorlar görmen lazım. Dedim ne oldu, herkes aynı hayali kuruyor ama alabilen yok demişti. Dediğimin aynısını bire bir yaptım. Dedim ne oldu gülmekten yerlere yatıyordunuz? Biz de ilk evliyken seninle aynı planı yaptık ama bizim planımız öyle gitmedi, o yüzden gülmüştük dedi.