Deprem Günlüğüm - ADANA

5 Şubat 2023:

Her şeyden habersiz bir şekilde hayatıma devam ediyordum, yarın okullar açılıyordu. Yarın arkadaşlarıma tatilde ne yaptığımı, neler yaşadığımı anlatmak için sabırsızlanıyordum yarını resmen ip ile çekiyordum. Geçen hafta odamı toplamıştım zaten kitaplarım ve defterlerimi masama çok güzel dizmiştim geriye sadece odama geçip çantamı hazırlamak kalmıştı, yarının ders programını açtım ve çantamı hazırlamaya başladım daha sonra annem ile oturup çay içtik sohbet ettik.
Tatil nedeni ile uyku düzenim bozulmuştu annem geç oldu hadi yat artık diyip odama göndermişti yatağıma girdim, telefonum elimde sosyal medya da geziniyordum. Kız arkadaşımdan da yeni ayrılmıştım zaten üstümde onun da etkisi vardı depresyon gibi, saat 1 oldu hâlâ uyumadım 2.30 gibi uyuduğumu hatırlıyorum..


6 Şubat 04.17:

Bir anda gözlerimi açtım perdem açık olduğu için dışarıyı görebiliyordum şimşekler çakıyordu birden hava aydınlık oldu kitaplarımın masadan yere düşme sesine uyanmıştım. Başta her şeyin bir kabus olduğunu birazdan uyanıp her şeyin geçeceğini düşünüyordum, oysa ki zaten uyanıkmışım. Hava soğuk olduğu için üstümde 3 tane battaniye vardı çok kötü sallandığımı hissettim yatağımdan kalkıp annemin yanina gitmek istedim ama kalkamıyordum sanki kara basan gelmişti gibi. Sonra tüm gücüm ile yataktan fırladım uyku sersemliği ile o an deprem olduğunu bilmiyordum bile okulumda yapılan tatbikattaki uygulamalar aklıma dahi gelmemişti o kadar çok sallanıyorduk ki koridorda zor yürüyebiliyordum annemin yanına gittim onun battaniyesini açıp yanına yatmak ve sarılmak istedim (kabus gördüğümü sanıyorum) annem bana baktı ve oğlum deprem oluyor dedi tavana bir baktım avize çok fena sallanıyordu. Deprem bitti, çok şükür bitti.. o an elime ne geçtiyse giyindim annem ben ve babam aşağı indik apartmandaki herkes merdivenlerden aşağı iniyordu babam servis şoförü olduğu için servise bindik herkes disardaydı trafik lambaları çalışmıyordu yoğun bir şekilde trafik vardı hemen radyoyu açıp dinlemeye başladım o an radyoda 6.30a kadar evlerinize girmemeniz gerektiğini söylüyorlardı o an aklıma ayrıldığım kız arkadaşım geldi beni engellediği için ulaşamıyordum bende arkadaşımın hesabından mesaj attım durumunu öğrendim durumu iyiymiş o da bizim gibi dışarı çıkmış birazda olsa rahatlamıştım dışarıda hâlâ yağmur devam ediyordu bir tane adam gördüm, kucağında sanırım 2 yaşında bir çocuğu ile koşuşturuyordu herkes bir yere gitmeye çalışıyordu ama nereye gittiğimizi bizde bilmiyorduk. Saat 8e kadar servisin içinde her şeyin düzelmesini bekledik daha sonra evimize geldik eve girdiğimde salondaki süs eşyaları yere düşmüştü odamdaki kitapların hepsi yerdeydi artçı depremleri evde hissedebiliyordum 9-10 gibi bir artçı deprem oldu anne hadi gidelim demem ile anaannemin evlerine gelmiştik kuzenlerim de oradaydı


6 Şubat 13.25:

Ve işte o ikinci deprem oldu bu artçı değildi telefonuma bildirim geldi deprem uyarısı diye ben o esnada telefonum ile video kaydına girdim ve kuzenim ile sakalasiyordum gel ölmeden önce son selfie falan diyordum (çok mu soğuk kanliyim?) Ama baya sallandığımı hissettim yengem çocuğunu kucağına alıp çök-kapan-tutun yapmaya başladı deprem bitti ve aşağı indik yine dışarıda bekledik. Sosyal medyaya girdim ve okulda ki öğretmenimin ilk depremde evinin yıkıldığını enkaz altında kaldığını öğrendim ailemin yanında ağlamamak için zor dayandım gerçekten çok sevdiğim bir öğretmenimdi ondan çok şey öğrendim 2 tane kızı ile enkazda kalmışlardı ilk gün kızları kurtuldu artçı depremler yüzünden arama çalışmaları yavaş ilerliyordu maalesef 9 Şubat günü acı haber geldi öğretmenimizi kaybetmiştik işte o an dünyam karardı ne yapacağımı bilemedim ben bir daha okula nasıl gideceğim o okulda onu gormeden nasıl dayanacagim çok tuhaf duygular içerisindeydim keşke bunlar hiç yaşanmamış olsaydı depremden sonra 2-3 gün dışarda arabanın içersinde kaldık arabası olmayanlar özel okulların içine sığındı bu süre icerisinde arkadaşlarım surekli durumumu soruyor bir şeye ihtiyacin var mı diye yazıyorlardi iyi ki varlar.. bende 2-3 gün boyunca ayrıldığım kız arkadaşımın arkadaşı ile konuşuyordum kız arkadaşımın durumu nasıl diye soruyordum daha sonra aklıma acaba o beni hiç sordu mu diye düşundum arkadasina yazdım ancak hiç sormamis yani engeli bile kaldırıp yazmadı öldüm mü kaldım mı bilmiyor bile yani aramızda o kadar şey geçti insan hiç mi merak edip yazmaz her neyse artık umrumda değil. Depremlerden sonra Adana hayalet şehire dönmüştü kimse evinde değildi biz artık araba da kalmaktan sıkılıp evimize girmeye başladık çevre ve şehircilik bakanlığından incelemeye geldiler evimiz hasarsız çıktı çok şükür hatta adam bu ev hiç deprem görmemiş gibi sağlam dedi çok şükür evimiz sağlamdı bizim mahalle de dış cephesi çatlak binalar mevcuttu. Artık evi sağlam olan insanlar Adana'ya geri dönüyordu her şey normale dönüyor gibiydi

20 Şubat 20.04:


uykusuz geçen günler ardından biraz da olsa uyumak istedim depremlerden dolayı abimler bize gelmişti saat 17-18 gibi uyudum gözlerimi bir actigimda yengem deprem oluyor diye bağırmaya başladı ben uyanır uyanmaz sakin olun diye bağırıp yatağın yanına çök-kapan-tutun pozisyonu almıştım yine deprem sonrası aşağı indik bu sefer toplanma alanına gittik yine herkes dışarıdaydı millet tekrar köye mı dönelim demeye başlamıştı Hatay'da olan deprem sonrası Adana'da riskli konuma gelmişti Adana tekrar hayalet şehire döndü..


5 Mart 2023:

Şuan normalleşme çabaları içindeyim bir cok arkadaşım şehir dışında yaşamaya başladı psikolojim ne durumda bilmiyorum bile sürekli beynimin içinde o deprem anında yaşadıklarım ve yıkılan evler geliyor kaybettigim öğretmenim aklıma geliyor psikolojim pek bozulmadıhni düşünüyorum ama bir yandan da çok yalnız hissediyorum her neyse bu zamanlar da geçecek elbet ancak hiç bir zaman unutamayacagim



Her geçen gün iyi olmaya çalışıyorum ama olamıyorum.. Uyumak istiyorum ama uyuyamıyorum..

Merhaba.
Öncelikle geçmiş olsun hocam. Kahramanmaraş depremin ibirebir bir yaşamış ve kız kardeşimi ailemden bir çok kişiyi şehit verdim.

İnanın ne güçlüklerle ayakta nasıl kaldığımı bile bilmiyorum sürekli kafamın içinde sesler ve sürekli olarak o yaşadığım anlar aklımdan gözümün önünde gitmiyor ama hayat devam ediyor bir şekilde ayakta kalmaya çalışıyorum ama yaşayan ölüden farkın varmı diye sorarsan inan ki yok.

Bende herşeyi bir kenara bırakarak psikjolojik destek alıyorum ve sürkeli kendimi birşey verip günde 3-4 saat uyuyabiliyorsam ne mutlu bana.

Bende Adanada yaşıyorum iyi eve girmişsin ben halen sokaklarda yaşıyorum evim az hasarli çıktı ama lakin korkudan giremiyoruz napicam bilmiyorum. Allah yardimcimiz olsun hangi semtte oturuyorsun?

Rabbim bir daha bu acıyı yaşatmasın..

Allah yardımcın olsun kardeşim

Köye gittik ailece bizde malesef.

O gün kıyameti yaşadık sanki...
Kesinlikle bizde derin izler bıraktı
Ben de adanadayım hiç dışarda yatmadım. Bu süreçte deprem dolayısı ile toki evimi 3 ay erken teslim etti. Evi bir tanıdığa verdim depremden dolayı evi yıkılacak diye. Çok zor bir süreç.

Sizin gibi insanları görmek sevindirici

adananın kuzey tarafı etkilendi.maraşa kıyasla %10 etkilenmiştir.buna rağmen insanlar hergün adana depremi olacak diye diye.maraş ve hataydan daha çok psikolojik korku yaşıyorlar. ilkokul 5 sınıfta bende çok sevdiğim bir arkadaşımdan ve öğretmenimden ayrıldım diye çok üzülmüştüm. bir öğretmenimde beni dinden soğutucu tavsiyelerde bulunmuştu ve yıllar sonra 20 yıl sonra ihtihar edip öldüğünü öğrendim.böyle ölümleri düşününce depremde şehit olarak ölenlere çok fazla üzülmüyorum,kahraman olarak görüyorum.geride kalanlara daha çok üzülüyorum