Geçen hafta tavuk döner dürümünü beğenmiyordum. Salı günü yaptığım kahvaltıya uzun uzun baktım. Bıçak yoktu domatesi elimle yarıp yedim. Annem makarna yapınca onla karın mı doyar diyordum. Bayat emekle domates dürümü yerken buldum kendimi.
100 Kişi aynı yerde camide uyuduk. Kendine ait bir yatakta rahat rahat yatmanın ne kadar büyük bir nimet olduğunu anladım.
En sevmediğim şey toplu taşıma araçları. Otobüse binmekten nefret eden biriyim. Ben otobüse binemem, ben onu yapmam, ben bunu yapmak dedim hep. Emin olun artık ben yapmam demem 3 gündür yapmak istemediğim o kadar şey yaptım ki paranın hiç bir işe yaramadığını o kadar iyi anladım ki, biz gerçekten çok aciz varlıklarız.
Yeter artık dedik gidip evde bir tava yapalım dedik ve o sırada artçı oldu. Sakin sakin yemek yemek ne kadar da büyük nimetmiş. Gerçekten pazar günü uyuyan benle pazartesi kalkan ben aynı kişi ve aynı hırslara sahip kişi değil. Gerçek nimet ailenin yanında sıcak yuvanda karnın tok huzurlu bir şekilde uyumakmış gerisi boşmuş. Sıcak suyla canın istediğin zaman duş almak, sıcak ev yemeği yemek kimseye muhtaç olmamak o kadar büyük bir nimetmiş ki, dünyaları verseler o an sadece canınızı düşünürsünüz ailenizi düşünürsünüz. Allah resmen bize bu hırs neyinize her şeyin sahibi benim, verende benim 1 dakikada alanda benim, siz neyi paylaşamıyorsunuz dedi.
Şu an İstanbul'da akrabalarımızın yanındayız. Dinlendik ve sıcak yemek yedik kendimize geldik. Sosyal medyaya girmiyorum psikolojim bozuluyor. Çalışarak kafamı dağıtmak istiyorum. %80 İstanbul'a çalıştığım için Gaziantep'e çalışmıyorum. Bu yüzden kalan işlere devam ederek kafamı dağıtmak istiyorum. Haberler çok can sıkıcı görüntüler çok can sıkıcı. Göreceğimi gördüm zaten, artık normal hayatıma dönmeye çalışacağım.
