HER ŞEYİMİ KAYBETTİM! Yine Sıfırdan Başlayacağım...

Geçmiş olsun hocam. Nerdeyse hepimiz hem ailede hem de okulda doğru düzgün eğitim almıyoruz. O yüzden hayata bakışımız hatalı.

Yukarıda alıntı yaparken yaptığınız iki hatayı alt alta ekledim. Kusura bakmayın. Ama gerçek şu ki, yatırım ve girişimcilik konusunda bu toplumun ortak hatası bunlar. Makul ve istikrarlı büyümek yerine yeni maceralara atılmak, tüketim alışkanlığı olarak abartmak.

Hepimiz hassas olduğumuz yerden sınanıyoruz. Temel konularda makul düşünemediğimiz için bezner zararları yaşıyoruz.

Tekrar geçmiş olsun.

konu tarihi 2021 yanlız ??

Merhaba dostlar;
Psikolojik olarak bitmiş bir haldeyim, o yüzden biraz içimi döküp rahatlamak istedim. Yaşım 35 ve hayatımın son 8 yılını, yaşadığım ilde bir çiğ köfteci olarak geçiriyordum. Forumda bulunan ve Antalya'da yaşayanlar veya Akdeniz Üniversitesinde okuyan arkadaşların bir çoğu, işletmemin konumu gereği belki gıyaben beni tanırlar. Güzel cirolar, iyi bir iş hacmi yaptığım halde bir delilik yapıp, birikimlerimin üstüne evimi ve arabamı koyarak, 1 milyona yakın bir maliyetle bir döner markasından franchise aldım. Çiğköfte düzenimi kapatıp aynı dükkana anahtar teslim şeklinde anlaşarak bekledim ve açılışımı yaptım. İlk 4-5 ay boyunca günlük 18k-21k arasında ciroları çok rahat sabitledim. Tamam dedim artık hayatım kurtuldu, iyi bir araba ve ev almanın tam sırasıydı. Ben 500 bin lira bütçe ile araba almak için bayi bayi gezerken Pandemi başladı ve üniversiteler 3 hafta tatil edildi. (Restoranım üniversite öğrencilerinin yoğunlukla bulunduğu Kültür mahallesinde.)

İyi dedim 3 hafta dinlenmiş olurum derken 1 ay geçti 3 ay geçti 5 ay geçti hiçbir hareketlilik yok. Sadece paket servisi serbest bıraktıklarında 2 kurye, 1 usta ve ben dükkanı açtık ve elde ettiğim ciro ne ustanın yevmiyesine, ne kuryenin yevmiyesine ne de dükkanın kirasına birikemeyeceği için tekrar kapatma kararı aldım. Böyle olursa en azından sadece kira borçlanırım diye düşündüm. Cebimde kalanla dükkan kiramı 3 ay ödedim 5 ay ödedim derken param kalmadı. (Dükkan kiram aylık 10k). Bittim tükendim derken dükkan sahibim tahliye için bana dava açtı. Tam bu süreci nasıl atlatırım diye düşünürken kısıtlamalar kalktı ve öğrenciler gelmeye başladığı için güç bela restoranı açtım. Eski cirolarımdan eser yoktu ama biriken kiralarımı ödeyip dükkan sahibimin gönlünü alabilmek için kıçımı yırttım ama nafile. Geçtiğimiz hafta 5 kasım 2021 itibariyle mahkeme sonuçlandı ve tahliye kararım çıktı. Yaklaşık 10 yıl kiracısı olduğum halde ne yazık ki acımadı bile. Haklıydı da...

Ödeyemediğim borçlarımdan dolayı tüm banka hesaplarım ne yazık ki hacizli durumda. Adıma ve restoranıma açılan haciz davalarından dolayı oturduğum evi bile değiştirdim. Kira kontratını bile yakın arkadaşımın üzerine yaptırdım. Biriken dükkan kiram, toptancılara borcum, vergiler vesaire sayamadığım bir çok kalem toplamda 1 milyon lira borç ile kalakaldım. Evet kısa zamanda bu kadar borcu ödeyemem ama ben daha ölmedim. Aciz davranıp kötü şeyler yapmamak için psikolojimi ve moralimi yüksek tutmaya çalışıyorum.

İçimi dökmem lazımdı, biraz rahatlamak istedim. Psikolog desteği elbette almak istiyorum ama şu an burayı tercih ettim. Her ne kadar kısa zamanda refaha kavuşamasam da, önceliğim geçimimi sağlayabilmek olacak. Dün sabah uyandığımda cebimde kalan son paramın sadece 5bin lira olduğunu fark ettim ve bu parayla borcumun hangi birini ödeyeyim diye düşünmek yerine, ne yaparsam bu para benim günlük geçimimi sağlar diye plan yapıyorum. Açıkçası son kurşunumu nereye sıkacağımı yine forum içerisinde bulacağım. Bir yandan da forumdaki iş verenler kategorisinde gezinerek yetenekli olduğum işleri almaya çalışıp geçimimi sağlamak istiyorum.

Sıfırdan başlıyorum ve refaha kavuşacağım, ben kendime inanıyorum...

Zaman ayırdığınız için teşekkür ederim.

@Dorebar; durumlar nasıl hocam