İlk ilişkim biteli 1 yıl kadar geçmiş, majör depresyonun tesirindeyken birisini sevdim.
Zaman geçiyordu ama elimde düzgün, sabit gelirli bir iş yoktu.
Zaten eğlenme kafası da bende hiç yoktu.
Majör depresyon ve bu ciddiyetin verdiği bunalım ile güzel bir şekilde konuştum ve ilişkimizi noktaladık ama hep söyledim.
Hayatıma kimseyi almayacağım, ve günün birisinde başarılı olursam sana geleceğim demiştim.
Bugün 11. ay başarıyı yakaladım ama onu kaybetmişim.
Hep geç kalıyorum.
Şu anda hayattan zerre keyif almıyorum, yaptığım siteyi satmayı düşünüyorum.
Artık sıkıldım bu hayattan. Yoruldum arkadaşlar yemin ederim yoruldum.
Ne dayanacak gücüm ne de kalacak inancım kalmadı.
Her şey çok boş ve anlamsız geliyor.
Neredeyse 1 yılımı verdiğim, henüz kokusunu bile bilmediğim birisini kaybetmek canımı nasıl bu kadar yakabiliyor, anlamıyorum.
İntihar ya da kendime zarar vermeyi şu anda düşünmüyorum ama çok yoruldum.
Yapayalnız mücadele etmekten çok yoruldum...
Ben hep geç kaldım
Kimi zaman bir otobüs durağına
Kimi zaman kendime
Kimi zaman da sevdiğime...
Ben hep geç kaldım
Kimi zaman doğru zamanlara
Kimi zaman doğru insanlara
Kimi zaman da sevdiğime...
Ben hep geç kaldım
Kimi zaman verdiğim sözlere
Kimi zaman ettiğim yeminlere
Kimi zaman mutluluklarıma...
Naoku ve berbedousluu bunu beğendi.
2 kişi bunu beğendi.