Yokmu elimden tutucak birisi?

Yakınlarında hiç aklı başında dostların olmadığı da belli... Sen edinememiş de olabilirsin, buna ne kadar ihtiyacın olduğunun farkında da olmayabilirsin ama neticede her insanın dostlara ihtiyacı var. İnsan sosyal bir canlı. Tek başına kalınca bunalıma girip çemberi iyice daraltıyor. Kısır döngü oluşuyor. Psikolojik rahatsızlıklar da bunu besliyor. Fazla ilkeli olmak, fazla kurallar koymak, fazla iyiliksever olmak gibi aşırılık eğilimleri de insanı çok zorluyor (hani yukarıda matah şeylermiş gibi bu takıntılarını yazmışsın ya, onlar erdem değil, sana prangalar vuran takıntıların; bilgin olsun!). Aciz ve günahkâr kullar olduğumuzun bilincinde olmalıyız. Süpermen değiliz ve hiçbir zaman olamayacağız.

İnanır mısın aynı durumdayız hocam. Bu durum beni aşırı etkilediği için psikolojik destek almaya başladım. Yaklaşık 8-9 aydır antidepresan ilaçlar içiyorum. İlaçlar ne kadar rahatlatsa da, ne kadar olumlu düşünmeye yardımcı olsa da hayatın gerçekleri hiçbir zaman değişmiyor. Yine iş yok, yine gelecek kaygısı var... Umarım şu üzerimizdeki kara bulutlar bir an önce dağılır. Allah yardımcımız olsun...