Hikayemi anlatacak birilerini arıyorum, dertleşeceğim ama bizler o kadar bencil olmuşuz ki kendimizden başka kimseyi düşünmüyor, düşüncelerine duygularına önem vermiyoruz.
25 yaşındayım. 2014 12. ayında bir gece bana gelen telefonla başladı herşey. telefonda ki ses babamın vurulduğunu söylüyordu... kendimi kaybetmiş, o hastane bu hastaneye babamı getirdikleri hastaneyi aramaya başladım. kimi arasam cevap vermiyor.
Akraba dost arıyor baban vurulmuş diye nerede!! ben kimi arasam haberim, yok bilmiyorum, ama babamı aramak aklıma gelmemişti. Babam aradı oğlum hastaneye gel birşeyim yok diye...
Babam vurulmuştu ayağından, o gece ameliyata alında 4 saat ameliyatta kaldı. ayak bileğinde ne kemik ne damar kalmıştı. ilk operasyon damar üzerinden yapıldı.
Damarların tutup tutmadığı 3 gün sonra belli olacaktı. 3 gün kolay ama o 3 gün beni gerçekten yaşlandırdı!! damarlar tutmuştu, 1 ay hastanede kaldık, ben hayatımın strateji planlarını yapmıştım tabi, yükseklisans okuyordum. yükseklisanstan sonra doktoro, sonra Ankara'da bir uzman kadrosunda atanmak istiyorum. aynı zamanda Bilgisayar mühendisliğini okumayı planlıyordum.
Ancak bu olay sonrası yükseklisans terk. geçti günler, haftalar, aylar, damar, plastik cerrahi derken 3 operasyon geçirdi babam. Ben babama çok düşkünüm, onun yatakta olması, dev gibi bir adamın çaresiz bir şekilde beni bitirmişti. 1 ayda 10 kilo vermiştim.
İş ile yaşadığım sorunlarda vardı tabi, onları artık takmıyordum çünkü Babam! hastaydı, Artık daha iyi görebiliyordum insanlığı, hayatı, ateşin düştüğü yeri yaktığını daha iyi anlıyordum.
Babam hasta, hayatımız bitmiş ama dışarıda hayat devam ediyordu. Babamın hasta oluşu dünyayı ilgilendirmiyordu! bu durum zoruma gidiyordu! Defalarca babamı vuranları vurmak istedim, kaç kere gittim ama bırakmadılar, babam bırakmadı!
13 kişilik bir aileyiz. ve artık ailenin bütün sorumluğu üstümdeydi, aldığım maaşla aileyi geçindirmeye çalışıyordum. bu süre zarfından akrabalardan koptum gitmez oldum, değer vermez oldum. 2. ayda son operasyonu yapmış hastaneden çıkmıştık. ancak kemik halen yoktu. babamın ayağını her gördüğümde dünya gözümden çıkıyordu.
Bu süre zarfından gerçek hayattan kopmuş kendimi ailemi adamıştım, Elime ne geçerse gider onlara harcardım, bu süre zarfına kadar giyecek birşey almadım kendime, kardeşlerimi görünce, duygulanır gider bir köşeye sesizce ve gizlice ağlardım.
Ne olursa olsun babamı iyileştirene kadar bana rahat yüzü yoktu. 6. ayda kemik ameliyatı için Adana'ya gittik, kemik ameliyatı gerçekleştirdi. 3 ay yatakta kalacaktı. ben yine sesiz bir şekilde babamı yalnız bırakmıyordum.
Son Operasyon sonrası daha önce ki operasyonda ki deri kalkmış tekrar hastaneye yatırdık, 1 aydırda deri için tedavi görüyor babam.
Bu süreçte akrabalardan, Babamın kardeşlerinden destek görmedik, gerçek anlamda maddi sıkıntıya girmiş, hastane ücretlerini kredi kartıyla ödemeye başlamıştım.
Babam çevresi geniş bir esnaftır. 2 ay önce yanına gelen bir dostuna 1 haftalığına hatıra çeki vermiş, ancak 3 ay geçti çek daha gelmedi, ben öğrendiğimde iş işten geçmiş, 1 haftalığına verilen hatıra çeki üzerine 700.000 tl doldurularak bir tefeciye kırdırılmış, Babamın hastalığı bir yana bu sefer bu sıkıntı çıktı başımıza, Çekin ödemesi 1 hafta sonra, ve bizim elimizde 1 lira bile yok. Şuan çekin gelmesini bekliyoruz. gelmezse ise kaşelenecek!!
Ben hep iyimser oldum. Rabbime güvendim, sadece ondan istedim, bunun bir sınav olduğunu kabul ediyorum.
Artık bu saatten sonra babamın hatıra verdiği çekin gelmesini, ve babamın bir an önce ayağa kalkmasını diliyorum.
Ve hayat gerçekten yoruyor! bu süreçte bütün insanlardan uzaklaştım, eşimden çocuklarımdan,ailemden herşeyden.... Bütün hayatım net oldu, netteki arkadaşlarımla konuşuyor, dertleşiyor, bütün zamanımı net ile geçiriyorum. bir çok proje hayata soktum bakalım hangisi başarılı olacak. babam hastanedeyken hastane masraflarını ödemek için elimde ki news kayıtlı siteyi satmayı kararlaştırmıştım. iyi kazandırıyordu. ilan çıkardığım gün site spama düştü
Babamı vurana gelince, bir hiç uğruna abisi tarafından vurulmuştu... ve babam şikayeti bile olmadı!! abim dedi sadece, babam onu affettikten sonra 1-2 ay geldi gitti, babamın son ameliyatı sonrasında bize gelmedi. gelmesinde lazım değil böyle akrabalar.
Edit:12/12/2021
2021 12. Ay güncelleme;
6 yıl geçmiş, güncellemek istiyorum hikayemi...
Babam tam olmasada şuan az bir aksama yapıyor, ama iyileşti bu süre zarfında babamın otogalerisi vardı. Ancak babam tefecilerden hep borç alıyormuş. Hastalanınca çalışmayınca borçları cevirmemeye başladı. Bunun sonucunda dükkanı satıp borçları ödedik.
Ben mevcut işimin yanında bir çok iş yapıp babamın borçları varsa kapattım, siteler yaptım, sattım aileme bakmaya çalışıyordum. Ailede çalışan tek kişiyim. Amcalarım herkes bizden kaçtı, uzaklaştı çünkü artık fakirdik... İnsanoğlu para isteyebiliriz...
Bu süreçte babam yatakta iken benim küçüğü evlendirdik. Hattam amcalarimdan kız istemiştik verdiler sonra vazgeçtiler. Uzak bir akrabımızdan istedik. Babam düğünde sakat ayağı ile katıldı. Ben çok ama çok zayıflamıştım. Ailenin tüm yükü bendeydi.
Sonra evimiz yoktu üst üstteydik, köy evlerini bilirsiniz, tavan tahtalarla, hepimiz 3 küçük odada kalıyorduk. Babam iyi olunca ev yapalım diye sıkıştırdım. Gittik eviminizin arkasında bir arsa satın aldık.
Babamın borçları halen vardı, hanımın elinde ki bileziklere kadar bozdurup ödedim borçları. Sonra evi yapmaya başladık, sağdan soldan para buldum, maaşım, ayrıca bir arabam vardı onu sattım, 2 katlı 3 ev yaptık.
Alt katta babamgil, üst katta ben ve yeni evlenen kardeşime ev yaptık. O süreçte akrabalar bana geliyorlar neden herşeyi sen yapıyorsun yarın seni kovacaklar paranı arabanı verme! Kardeşlerin ne yaptı ki onlara ev yapıyorsun... Ben hiç birini dinlemedim kardeşimdir ona yapmayacam kime yapacam dedim ve yaptım. Ailemizin tüm ihtiyacı benim sirtimdaydi 13 kardeş, üstüne ben ve ailem herşeylerini ben karşılıyordum.
Babam para olarak sıfırı tüketmiş benim elde avuçta hiç birşey kalmamış maaşımla sadece evi geçindirebiliyordum.
Babam para olmadığı için Ziraa ilaç işine girdi. Kız aldığımız uzaktan akrabalarımızın desteği ile bu şekilde kendini toparladı eli para görmeye başladı. Kazandığı tabi sadede ihtiyaçlarını karşılıyor. Bende yavaş yavaş kendimi tekrardan toplamaya başladım.
Bu süreçte bir erkek bir kız kardeşimi evlendirdik. Sonra babamı vuran amcamın kızını benim 3. Kardeşimize aldık. Bu babamın ısrarı ile oldu. Bir nevi kan davası bitirilmesi için ben karşıydım ama aile bu şekilde karar vermişti.
Ben halen eve çalışıyorum kendime ait hiç bir yatırırım yoktu. Borç kredi ile yine bir araba aldım. Sattığımda daha iyisini aldım. Hemde sıfır, 1 senelik kredi ile...
3. Kardeşim evlendikten sonra kendine çalışmaya başladı. Ailemizden çalmaya fitne fesat yapmaya başladı. Bu arada babamın işleri de iyiye gidiyor işler her sene biraz daha iyi oluyordu. Kardeşimin tüm masrafları vs dükkandan karşılanmıştı...
Ben bu süreçte akrabalardan tamamen koptum. Ne düğünlerine ne taziyelerine gittim. Hatta şuan aşiretten çoğu kişi beni tanımıyor. Yeni gençler beni hiç mi hiç tanımıyor, bende tanımıyorum.
1 sene sonra Arabımın kredisi bitmiş, arabayı satıp ev alacaktım. Ev aradık vs kısmet olmadı evlerin ucuz olduğu dönemdi, sonra babam, "oğlum sana dükkan aldım" deyip araba parasını benden aldı. Dükkanı bana almadığını çok iyi biliyordum. Parası yoktu ve dükkan almasi gerekiyor. Bende babama kurban olsun deyip arkama bile bakmadan verdim parayı.
5-6 ay sonra orada bankadan satılık dükkanlar vardı. Ucuzdu ancak ölü yatırım, alternatif sanayi sitesi yapılmış bir yer ancak esnaf gelmediği için açılmamış. Babam al yatırımın olsun dedi, ben 10 yıllık iş hayatımda hep kredi çekip kredi ödediğim için kredi almak istemiyordum. Birde ölü yatırımdı sanayi ne zaman açılacağı belli değil. Neyse kısa bir süre sonra sanayi sitesinin açılacağı ile ilgili haberler dolaşmaya başladı. Bende gözümü kara edip bankadan tekrardan kredi çekerek 4 dükkan aldım.
Bu süreçte babam yeni evlenen 3. Kardeşimi ortak koymamı istedi ben yok dedim. Alıyorsa o alsın almıyorsa ben tek başıma alacam dedim ve tek başıma aldım. Ancak bunları babamın adına almadım, kendi adıma aldım ilki babamin adına idi.
Tabi benim ayrı bir eve çıkma, o evin geçici olarak benden sonra ki kardeşlerime yaptım.
Aradan bir kaç ay geçti yeni evlenen kardeşim hanımının altınları ile ev yapıyor dediler yapsın dedim. Evden kalksın gitsin fitne fesat bitsin diye, altınları da o zaman 40 bin civarı idi. Babamda 20-30 verse ev tamamdır.
Ev bitmesine yakın babamın yanındaydım, öylesine konuşurken eve ne kadar gitti diye sordum. 250 bin dedi. Beynimden vurulmuşa döndüm. "Baba! Ben 200 bine ev almadın, üstüne üstün elimdeki parayı bilerek aldın sesimi etmedim. Sen buna gidip bu kadar para mı verdin" dedim. Kızdı öfledi pöfledi, yine birşey diyemedim kalktım eve gittim. Tabi işleri iyiydi babamın. Anneme gittim! "Anne bana dediniz altınları ile yapılacak. Altınları 40 bin ve halen kendisinde, ve bu kadar para gitmiş ve siz bana ev almamak için her türlü şeyi yaptınız."
zoruma gitti, hemde çok. Bu süreçte 10 yıllık aktif çalışmamda halen önümüzde ki 3 seneye kadar borçluyum. Hanım her sene bir ineğini babama vermiş aileye hibe etmişti. Oda benden daha cömertti! Elinde ne var ne yok hep onlara verdi.
Son kurban bayramında kardeşimin ineği için pazarlık yaparken buldum, kurbanlık için...
Deli oldum! Bu kadar para verilmişti , ev yapılıyor ve ineği için pazarlık yapılıyor. Halbuki ben sayısız hayvanımi vermiş tek kuruş istememiştim. Buna çok kızdım. Bir sonraki gün babama gittim ben kiraya çıkacam, ve kurbana sizinle girmiyorum dedim. Ama öyle söyledim ki, söylerken ağlayacaktim. Çünkü ailemi seviyorum! Babam soğuk kanlılıkla serbestsin oğlum gidebilirsin dedi...
Bu kadar kolay olmamalıydı! Ama kolaydı serbestsin oğlum dedi bana... Geldim hanıma söyledim anneme söyledim annem kızdı vs. Ama babama söyledim kabul etti dedim.
Sonra kurban öncesi babam kızmıştı ama ben söz vermiştim, girmeyecektim. Ancak babam üzülmesin diye hanımı ortak ettim. Ben kurbanımı Afrika'daki yetimlere kestirdim. Hanımda en sevilen gelindi. Annem pamuğu beklemesini bu sene iyi kar ettiklerini pamuktan sonra bize ev alacaklarını söylemiş. Hanımın hatırı için tamam dedim. Ama öyle birşey ki ben en sevilen saygı duyulan oğul artık hesaba alınmıyorum. Babam hesaba almıyor, hiç umrumda değil, birgün misafirlerim gelmişti eve, onlara anlatıyor beni, "Oğlum NANKÖR " dedi. Hayatımın en ağır sözü buydu sanırım hele de babam tarafından söylenmesi. Yine de hanımın hatırı için sabrettim pamuklar biçildi. Ama kimse bizi görmüyordu. Hanımı gönderdim o da kandırıldığını, öylesine söylenmiş bir söz olduğunu anladı. 2 gun içerisinde ev tutup kiraya çıktım.
Babamla annemle zaten konuşmuyordum. Kurban bayramında beni yine kışkırtıllar anneme çok kızdım. Hayatım boyunca seninle konuşmayacam demiştim.
Kiraya çıktım, cebimde bir kuruş yoktu. Kart eş dost yardımı ile, halı ve evin tüm eksiklerini almıştım. Evlendiğimizden itibaren bir iğne almamıştık kendimize... Bu nedenle eksiğimiz çoktu. 5 çocuğum var. 4 ü kız 1 i erkek, 3 ü okula gidiyor. Kayıtlarını taşıdım. Ancak öyle zoruma gidiyordu ki, kızlarıma, bana, eşime... ağlayasım geliyor ancak ağlayamıyorum. Çok zoruma gitti arkadaşlar. Ben tabi karşılık için yapmamıştım Allah için yapmıştım. Allah'a güveniyor ondan istiyordum.
Neyse başladık ancak ailemle tüm ilişkilerimi askıya almıştım. Taşıdığımda kardeşlerim bile bana yardım etmedi... Ne kadar zor bir durum tarifi yok. Anlatılmaz... Ben ne kötülük yaptım acaba diye düşünmeye başladım.
Bu süreçte bir imam arkadaşımla durumu anlattım ancak dinen babaya kızmanın caiz olmadığını, baban senden çalabilir ona helaldir. Diyince birde bir akrabanın iknası ile babama gittim. Ama öfkem dinmemisti. Babama gittim, sen benim oğlumsun ben sana ev almayacam kime alacam. Halbuki konu ev değildi daha fazlası idi. Babama 4 dükkanın yanında oturdukları dükkanın da benim olduğunu sizlere vermiyorum dedim. Bu arada ben kızdıktan sonra babam bir kaç defa elimde ki dükkanların tapusunu üzerine almaya çalıştı ben vermedim. Çünkü verirsem gidecekti. Üstüne oturdukları dükkan da benimdi ama onun adındaydı. Bunu da istiyorum dedi. Tamam oğlum diyince yine birşey diyemedim sizin olsun dedim. Ama öfkeliydim arkadaş!
Babam 2. Aya kadar 500k vereceğini o akrabanın önünde söz verdi ev almam için. Dükkanı alırken 200k olan ev artık 700-800k idi. Baba bu ev almaz dedim, oğlum bir sen yoksun oğlum kardeşlerin de var. Tabi bu bana yeterdi, dükkanlar vardı. Bir şekilde hallederim.
Tabi bu süreçte babamı sürekli davet ediyor. Kardeşlerimi çağırıyor, yanımda kalıyorlardı. Seviyordum ben onlara hep bir baba oldum. Kızlarıma ne aldıysam kardeşlerime aynısını aldım, kızıma küpe aldım kardeşime de aldım. Para benim için hiç önemli değildi. Aile benim için önemli olan... Bu arada evli olan iki kardeşim çalışmaya başlamıştı. Maaşlarını kimseye vermiyorlar biri altın yapıyor diğeri saklıyordu 🙂
Sonra mı? Babam sözünden caydı... Para kalmadı ürün aldım vs demeye başladı. Baba söz verdin dedim, verdim vermedim artık söz yok dedi. Yine bir kez daha yıkıldım. Annem ile hiç konuşmadım, benden sonra, ona kalbim kırıldıktan sonra 2 ayda ayakları onu taşıyamaz oldu. Doktora gitti çözüm olmadı şuan destek olmadan yürüyemiyor...
Kalp kırıklığı çok koyuyor. Kalbim öyle bir kırıldı ki tarifi çok zor. Hayatta ki en büyük kazığı ailenden yemek, en sevdiklerinden yemek çok ama çok zor...
32 yaşındayım ve hayata sıfırdan başladım.
Yine Allah'a güveniyor Allah'tan istiyorum.
Mobilden yazılmıştır, anlatım bozuklukları ve yazım yanlışlarından dayı özür dilerim..
