Ülke olarak her zaman "yasakçı/korkutucu" zihniyeti sevmişizdir biz. Çocuk akıllı durmayınca "bak polisi ararım" diye korkuturuz. Televizyon izlerken öpüşme sahnesi çıktığında anında kanalı değiştiririz. Hiçbir zaman çocuğa kendimiz bir şeyler anlatmayız, yol göstermeyiz. Sadece yasaklarız, sokaktan öğrenmesine müsaade ederiz. Çocuk bir hata yapar, ailesinden saklar, çünkü korkar. Ama zamanı geldiğinde çocuğu karşımıza alıp, hiçbir zaman konuşmayız. Yasakçı, baskılı, korkutucu sistemlere bayılırız millet olarak.
Halbuki yasaklanan her şey, her insan için daha cazip gözükür. Daha merak uyandırıcı gözükür.
Diyorum ya bayılırız biz bir şeyleri yasaklamaya. Şöyle bir geçmişimize bakmak yeterli aslında; Wikipedia, PayPal, XYZ siteler, şu an var olan müzik yasağı bla bla.
Bir şeyi yasakladığınız vakit önüne geçmezsiniz, daha teşvik edici hale getirirsiniz. Yasaklamak bir çözüm değil, süreci idare etmektir. Biz ülke ve millet olarak sürekli süreci idare ediyoruz.
Umarım değişiriz, umarım yenileniriz, umarım gelişiriz.