Babamı kaybettim

53 yaşındaki babamı hiç beklemediğim bir anda tam hayatım artık düzene giriyor dediğim zamanda kaybettim.

Bundan 13 sene önce babamın böbreklerinde sorun çıktı annemin gayretiyle ( Diyete dikkat ettirerek ekmeği yoğurdu peyniri vs. evde yaparak ) 13 sene dayandı, 4 ay önce böbrekleri iflas etti annem böbreğini verdi, böbrek nakli olunca hayata yeniden döndüm diyordu tüm değerleri tansiyonu düzeldi, fakat geçen ay coronaya yakalandılar, herkes şok oldu babamın durumundan dolayı en çok korktuğumuz şeydi 2 senedir dışarı çıkmıyor her şeyi sipariş veriyorduk maskeyi hiç çıkarmıyorduk. (Gözden de bulaşıyormuş bize de galiba öyle oldu)

Coronanın başlarında öksürük ve sırt ağrısı oldu sonra geçti biz de atlattı diye seviniyorduk 2 senelik korkumuz geçti rahat rahat dışarı çıkabilecek diyorduk sonradan ateşi çıktı nefes alamadı hastaneye yatırdık git gide kötüleşti, bunu şu an yazarken bile inanamıyorum sanki gerçek değilmiş gibi geliyor ama babamı 2 gün önce kaybettim.

Ailecek birbirimize çok düşkündük, bu yüzden çok zor oldu annem ve babam birbirlerini gerçekten seviyordu öyle klasik ailelerden değildik babamla arkadaş gibiydim her kararımın arkasında dururdu fakat artık yok.

Çok garip bir duyguymuş çok zormuş insan inanamıyor, yaşamadan bilemiyor bu acıyı yaşım 22 ilk defa büyüdüğümü hissettim insan gerçekten babası ölünce büyüyormuş.

Annenizi babanızı sevin onlarla sürekli görüşün bazen vedalaşmak için vakit bile olmuyor...

Edit: Başsağlığı dileyen herkese teşekkür ediyorum. Yakınını kaybeden insanların paylaşım yapması garip geliyordu başıma gelince anladım insan paylaşmak anlatmak istiyor.