son anda Muslera

5-6 yaşından beri Galatasaray maçlarını izliyorum. izlediğim ilk maçı amcamla beraber kahvede izlemiştik, Muslera yeni gelmişti Galatasaray'a.
bugüne bakınca, o zaman ki kadronun verdiği zevki vermiyor hiçbir şampiyonluk. eskiden bir Muslera kalmıştı şimdi de o gidiyor. bir devrin sonu mu desek? bilmiyorum. eskiden derbileri rakip taraftarla beraber aynı yerde izlerdik, kimse kimseye hakaret etmezdi. o zamanlar derbi kazanmak şimdiki şampiyonluklardan daha zevkliydi. hiçbirşey zevk vermiyor artık.

Tafareli gören ben 🤣

İlkokul zamanlarımda futbol oynardım, ama kulüpler ve ligler hakkında sadece isimleri bilirdim; bir de birkaç belli başlı oyuncuyu. Biri de Muslera’ydı. O dönemde akıllı telefonlar yaygın değildi, hatta neredeyse hiç yoktu. Maç izlemek için Digiturk aboneliği gerekirdi. Ancak futbola çok ilgimiz olmadığından buna gerek duymaz, maçları radyodan dinlerdik. (Bu arada, radyodan dinlemek, o zamanlar için mi bilmem, gerçekten çok keyifliydi.) Radyoda Galatasaray maçlarında rakip atağa kalktığında ve yüzde doksan dokuz gol pozisyonu olduğunda, spikerin heyecanlı anlatımına kapılıp “Gol olacak galiba!” diye düşünürken, “Son anda Muslera! Parmaklarının ucuyla Muslera! Bir kez daha hayır diyor Muslera!” seslerini duyar ve çocukluk heyecanıyla coşardık. Çok fazla futbol izleyen ya da takip eden biri değilim, ama çocukluğumda Galatasaray’ı seçmiştim. Çocukluğumun kadrosundan geriye bir tek Muslera kalmıştı; o da jübilesini yaptı. Muslera ile birlikte benim çocukluğum da jübilesini yapmış oldu. Buna anlam yüklemekten ziyade, o günlerde onları izleyerek büyüdüm. Muslera’nın genç halini üç yıldızla, son halini ise beş yıldızla X’te gördüm. Gidip kendi fotoğraflarımı da karşılaştırdım ve evet, sizi bilmem ama benim için bir devir kapandı.