Nisan 1 de yazmıştım.Aslında ölüm şiiri sayılmaz farklı bir deneme oldu benim için
Ben öldüğümde
arkadaşlarım gülüyordu
cesedim bile yıkanmadı
İmam yoktu,
Tabutumu 3 sokak serserisi taşıdı
Kim gömdü onu bilmiyorum.
telefon çalmadı.
mesaj bile yoktu sevgiliden
büyük olasılık
yine uyuya kalmıştır
ya da bitmiştir şarjı.
Ben öldüğümde arkadaşlarım gülüyordu
Ve sokakta bile değişen hiçbirşey yoktu
Nebahat ablanın
çamaşır asımlık sularını
başımdan aşağı dökmemesi
dışında.
Ben öldüğümde kimse ağlamadı
Annem dışında.
Oda günleri takip etmediğindendir.
Ben öldüğümde 1 nisandı.
Nasıl bilirdiniz dediler,
Ses çıkmadı,
Şaka gibiydi.