Kardeşim, yazdıklarının tamamını okudum. Açıkçası sana “Allah yardımcın olsun” deyip geçmek istemedim. Çünkü belli ki zaten yıllardır kendi içinde ciddi bir savaş veriyorsun.
29 yaşındasın ve “hayatım bitti” denilecek bir yerde değilsin. Tam tersine, bence hayatını yeniden kurabileceğin yaştasın. Geçmişte yaptığın hataları değiştiremezsin ama bundan sonrasını değiştirebilirsin.
Şunu özellikle söylemek istiyorum: Alkollü araç kullanırken kaza yapmış olmanı elbette savunacak değilim. Ama o kazadan sonra “iyi ki kimseye bir şey olmadı ve bana büyük ders oldu” diyebilmen bile hâlâ içinde doğruyu yanlıştan ayıran bir taraf olduğunu gösteriyor. Kumar konusunda da aynı şekilde, hatanı kabul etmişsin ve uzaklaşmaya başlamışsın.
Borçlar, hacizler, banka blokeleri, aileye olan borçlar... Bunların hepsi insanın üzerine çöker. Ama bunların hiçbiri sonsuza kadar sürmek zorunda değil. Şu an 40 bin kazanıp daha fazlasını ödüyor olabilirsin. Belki bugün nefes almak bile zor geliyor. Ama borç dediğin şey planla, zamanla ve sabırla azalır. Yeter ki yeni bir borç, yeni bir kumar veya alkol döngüsüyle eskisinin üzerine yenisini ekleme.
Bir de şu “son dans” dediğin kısım var ya... Bence bunu gerçekten son dans olarak görme. Bu hayatının yeniden başladığı dönem olsun.
29 yaşındasın. Önünde hâlâ yıllar var. Bugün sıfırda olsan bile sıfırdan başlamak, eksiye doğru gitmekten çok daha farklı bir şeydir. Sen artık neyi istemediğini de biliyorsun, neyin seni bu noktaya getirdiğini de biliyorsun.
Kendine küçük hedefler koy. Önce bir ay. Sonra üç ay. Sonra altı ay. Kumar yok, alkolden uzaklaşmak için destek var, gereksiz borç yok. Maaş geldiğinde önce hayatını ayakta tutacak şeyler, sonra borçlar. Her şeyi bir anda çözmeye çalışma.
Ve kardeşim, yardım istemekten de utanma. Özellikle alkol konusunda “ben kendi başıma hallederim” diye kendini zorlamak zorunda değilsin. Profesyonel destek almak güçsüzlük değil, tam tersine kendini kurtarmak için attığın ciddi bir adımdır.
Babanı kaybetmişsin, yalnız kalmışsın, yıllarca bağımlılıkla mücadele etmişsin, borçların altında ezilmişsin ve hâlâ çalışıp hayatını toparlamaya uğraşıyorsun. Bu bile aslında hâlâ mücadele ettiğini gösteriyor.
Umarım bir gün bu konuyu açıp “Ulan ne günlerdi be, hepsini atlattım” diye yazarsın buraya.
Gerçekten samimi söylüyorum: Daha bitmedi kardeşim. Hem de hiç bitmedi.
Kendine sahip çık. Önce kendini kurtar, gerisi zamanla toparlanır.