Yaşım 28, kendime biraz yabancılaşmış, sanki hayatı tam içeriden yaşamıyormuşum da biraz uzaktan izliyormuşum gibi hissediyorum. Günler akıyor ama ben “otomatik pilotta” gibiyim; eskiden bana ait gelen duygular, istekler veya tepkiler biraz silikleşmiş sanırım. Bazen bunun yanında boşluk, anlamsızlık, dalgınlık veya “ben eski ben değilim” hissi de geliyor. Genelde otobüs, metrobüs veya tramvay hatlarında kulaklığımda küçükken dinlediğim dünyayı kurtaracak hayaller ve planlar yapan çocuğun eskiden dinlediği tanıdık bir müzik tınısı gelince hissediyorum, bu duygu uzaklaşmak istediğim kalabalığa çok yakınken geliyor. Sanki bedenim hayat telaşelerine yetişmeye çalışıyormuşta ruhum arkalardan uzaklardan arkasından yetişmeye çalışıyor gibi son bir kaç aydır yaptıklarını hatırlıyorum fakat hislerini hatırlayamıyorum oysa söyledikleri gibi hayat anlık yaşamak, anı yaşamak iken meğersem anın içinde kaybolmuş, geçtiğim aynı sokaklar, aynı kaldırımlar, aynı otobüs durakları ama nedense her şey yabancılaşmış gibi tam olarak bu duygular içerisindeyim size de içimi dökmek istedim.

Ve geceye bu müzikle veda ediyorum, İyi geceler diliyorum;


https://www.youtube.com/watch?v=NZRn...=RDNZRncMiFJWM