Depremin merkez noktasındaydık. Gölcüğün biraz ötesinde, Tuzlada. Bir transporterın içinde sabahlamıştık. Annem babam ön koltukta kardeşimle ben arka koltuktaydık. O sıra garip gökyüzünü seyrediyordum. Yıldızlar bi başka parlaktı. Ve çok yakın gibiydi. O an tabi olanlardan bi haber 3 yaşında biriydim. Muhtemelen ertesi gün oyuncaklarımızla oynamaya devam ettik. O gün dost bir köpeğimiz havlayarak bizi uyandırmış.

Neticede deprem öldürmez. Ölenlere rahmet olsun. Hala akıllanmadık.