Zengin olmadığı halde düşünmekten kurtulamayanlar ne yapmalı peki? Kurtulmak ifadesini kullanıyorum çünkü sonu olmayan ve hayatı yaşamayı engelleyen bir şey olarak görmeye başladım son zamanlarda. Kastettiğim her ne kadar sınırlar belirsiz olsa da toplumsal / felsefi konular değil bireysel anlam ve gerçeklik problemi. Ayrıca yazdığınız konu için düşünmek sadece zenginlikle veya refah seviyesi ile açıklanmaz bence. Örneğin tam zamanlı bir işte çalışan ve iş dışı da daima aile vb. sosyal ortamlarda bulunan birinde düşünme ve anlam bulma ihtiyacı doğmaz muhtemelen. Zengin olmak sadece uygun ortamın oluşmasını kolaylaştırabilir. Ve daha birçok etkenden söz edebiliriz.
Selam olsun,
Sorunun yanıtını bildiğinizi düşünüyorum.
Ekonomik zenginliği olmayan insanlar düşünmekten kurtulamıyorsa hele ki anlam ve gerçeklik konularıysa muhtemelen bir sıkışmışlık yaşıyordur.
Çok açmayayım ama dayatılan, beklenen, yapması gerektiği empoze edilen insanlar bunlardan sıyrılmaya başladığında yaşadıkları bir sancıdır diye düşünürüm.
Gerçeklik gibi sorgulamaları yapan insanlar mevcut dayatılan ekonomik ya da sosyal hayatı içine sindiremeyen ya da kendi üzerinde bunlar oturmayan insanlardır.
Bu kapı açıldığında kurtuluşu olur mu bilemedim ama doğru yönetilirse çok daha kendiyle barışık insanlar haline gelinebilir diye düşünüyorum.
Sadece bu düşüncelerde olmak bile dayatılan insan modeline itiraz mahiyetindedir.
Mesele kabullenip kabullenmeme ya da ne zaman kabulleneceği kabullenmeyeceğidir.
Benim görüşüm elbette bunlar, tartışmasız yasalar değil.