Getir tarzı bir uygulama yapınca aslında olay sadece “sipariş gelsin, teslim edelim” kısmı olmuyor, işin arka tarafı bayağı hukuki detaya giriyor. O yüzden tek bir sözleşmeyle çözülmüyor bu iş. En temelde hem kullanıcılarla hem de sisteme dahil olan işletmelerle ayrı ayrı anlaşma yapman gerekiyor.
Kullanıcı tarafında olay daha çok uygulamayı nasıl kullandıklarıyla ilgili. Yani senin aslında ürünü satmadığını, sadece aracı olduğunu açıkça belirtmen önemli. Sipariş iptali, iade, ödeme nasıl yapılacak, teslimat gecikirse ne olacak gibi konular burada yazmalı. Bir de Türkiye’de bu tarz işlerde mesafeli satış ve tüketici hakları mevzusu var, onları da es geçmemek lazım.
İşletmelerle yapılan sözleşme ise biraz daha kritik. Çünkü para akışı, komisyon oranı, sipariş iptalleri, ürün kalitesi gibi konular tamamen burada belirleniyor. Mesela müşteri bozuk ürün aldıysa sorumluluk kimde olacak, fiyatı kim belirliyor, sen ödemeyi ne zaman yapıyorsun gibi şeyler net olmalı. Bir de işletmenin logosunu kullanma, kampanya yapma gibi detaylar da genelde burada geçiyor.
Eğer kendi kuryelerin olacaksa iş bir tık daha büyüyor. Kurye çalışan mı olacak yoksa bağımsız mı çalışacak, kazanç modeli ne olacak, kaza durumunda sorumluluk kimde gibi konular için ayrı bir sözleşme gerekiyor. Bu kısım çoğu kişinin başını ağrıtıyor açıkçası.
Bunların dışında kullanıcı verisi topladığın için KVKK tarafı da var. Yani insanların adresi, telefonu vs. sende olacağı için bununla ilgili bir gizlilik metni hazırlaman gerekiyor. Çok göz ardı ediliyor ama aslında ciddi bir konu.
Özetle, bu iş “bir sözleşme yazalım bitsin” olayı değil. En azından kullanıcı, işletme ve varsa kurye tarafını ayrı ayrı düşünmek gerekiyor. En sağlıklısı da modeli netleştirip ona göre bir avukata kısa bir çerçeve çizdirmek. Baştan düzgün kurunca ileride uğraştırmaz.