Aynen öyle hepimiz çocuk olduk ama çocuğunu sürekli takip edeceksin uyaracaksın baktın uyarı ile olmuyor odaya kapatıp sabaha kadar ezeceksin sopayla adam edeceksin biz ilkokul da hem ailemizden hem öğretmenden korkardık ama şimdi bir öğretmen bir çocuğa bir tokat vursun yer yerinden oynar
Bir noktaya da dikkat çekmek lazım: Şiddeti genel olarak eleştirirken konu çocuklara gelince biz tokatla büyüdük, adam olduk denmesi bana açık bir çelişki gibi geliyor.
Eğer temel argüman şiddet kötüdür, çocuklar kavga etmemeli ise, bu sadece çocuklar arası şiddet için değil, yetişkinlerin çocuklara yaklaşımı için de geçerli olmalı. Disiplin ayrı bir şeydir, fiziksel şiddet ayrı bir şeydir.
Ama daha geniş bir yerden bakarsak şu da önemli: Geçmişte böyleydi demek, o davranışın doğru olduğunu göstermez. Tarihte çok daha ağır örnekler de var. Eskiden bedensel cezalar okul sistemlerinde çok daha yaygındı, hatta bazı dönemlerde çocukların öğretmen tarafından fiziksel olarak cezalandırılması normal kabul ediliyordu. Daha da geriye gidersen, toplumlarda çocuk işçiliği bile sıradan bir şeydi.
Şimdi şunu sormak lazım: Bunlar geçmişte yapıldı diye doğru mu oldu?
Ayrıca biz böyle büyüdük, tokat yedik adam olduk söylemi de genelleme. Çünkü aynı dönemden çıkan herkesin sağlıklı, sorunsuz bireyler olduğu da doğru değil. Bugün baktığımızda aynı nesilden şiddet eğilimi olan, trafikte magandalık yapan, öfke kontrolü problemi yaşayan ya da ciddi suçlara karışan insanlar da var. Yani yöntem tek başına iyi sonuç garanti etmiyor.
Sonuç olarak mesele nesil karşılaştırması değil. Disiplin ile şiddeti aynı kefeye koymadan, geçmişi de romantize etmeden değerlendirmek gerekiyor. Geçmişte vardı hiçbir zaman doğruydu anlamına gelmez.