Geceleri uyku tutmuyor, öylece oturup sorguluyorum. Şükürsüzlükten değil bu; sadece 'Biz gerçekten ne yapıyoruz?' sorusu takılıyor aklıma. Öylece doğup, yaşayıp gitmek mi bütün mesele, yoksa başka bir şey mi var?
Şehir, bilgisayar, telefon... Hepsi bir anda üstüme kargaşa gibi çökmeye başladı. O bitmek bilmeyen telaş, o 'bir şeylere yetişme' çabası artık bana çok boş geliyor. İnsanların arasına girdiğimde modum düşüyor, sessizleşiyorum. Bakıyorum; herkesin bir kavgası, bir dünya derdi var. Ama garip bir şekilde, ben artık onlardan biri gibi hissedemiyorum.
Herkes o karmaşanın içinde bir yerlere akıp giderken, ben her geçen gün biraz daha dışarıda, biraz daha kendi sessizliğimde kalıyorum. Sanki herkes bir oyunun içinde ama ben o oyunun kurallarını çoktan unutmuş gibiyim.
son 1.5 yıldır nedense böyleyim sizdede var mı birşeyler.
Bazen arkadaşlarla oturup konuştugumda uyuyamadıklarını söylüyorlar