İlk zamanlar “acaba ciddi bir şey mi var” diye düşündüm. Sürekli internette araştırdım, kalbimi dinledim, nefesimi kontrol ettim, hastaneye gittim. Ama ne kadar kontrol edersem o kadar artıyordu. Sonra şunu fark ettim: Bu durumun kendisi korkutucu ama tehlikeli değil. Beyin aşırı stres altında olunca kendini korumaya çalışıyor ve çevreyi, bedeni, düşünceleri garipleştiriyor. İnsan kendini tuhaf hissediyor ama aslında deliriyor ya da kafayı yemiyor.

Benim en çok işime yarayan şey, o his geldiğinde onunla kavga etmemek oldu. “Yine geldi, geçecek” demeye başladım. Dışarı çıkıp yürüdüm, nefes egzersizi yaptım, dikkatimi başka şeye vermeye çalıştım. Başta zor oldu ama zamanla azalmaya başladı. Çünkü korktukça büyüyor, korkmayınca sönüyor.

Psikiyatriye gitmekten çekinme. Ben de gittim ve iyi ki gitmişim diyorum. Çünkü bunu yaşayan çok insan var ve tedavisi var. Şu an hâlâ ara ara geliyor ama eskisi kadar korkutmuyor. Eskiden kaldırıma oturup toparlanmaya çalışıyordum, şimdi “tamam yine geldi ama birazdan geçecek” diyebiliyorum.

Yani yalnız değilsin. Bu durum gerçekten yaşayan çok insan var ve düzeliyor. Şu an sana hiç geçmeyecek gibi geliyor olabilir ama geçiyor.

Selam ve dua ile..