Bana yaşıyor musun diye sorsanız böyle yaşamak mı olur derim. Ne çalışasım geliyor ne evden çıkasım geliyor. Kendimi odaya kapatıp ordan çıkmak istemiyorum. Ama o zaman da sıkıntı stres basmaya devam ediyor. Yaşım 30 a geliyor. Yaşamak acı çekmek gibi geliyor. Ne çevremdeki insanlar beni anlıyor ne hayatıma aldığım kişi. Gece gündüz çalıştım yoruldum bıktım artık nerdeyse. Beni motive eden hiçbişey yok. Spora git oyun oyna vs diyenler olacaktır ama o bile içimden gelmiyor. Sanırım beni en çok yoran şey anlaşılmamak. Kimse beni anlayamıyor. Anlatacağım kimse olmadığı için buraya yazayım dedim.
Yanlız değilsin Erdem Hocam. Gördüğüm kadarıyla işten ziyade hem sana omuzlayan bi çevre yok hemde yenge hanım seni mutlu ettiği kadar da yoruyor gibi hissettim. Sana tavsiyem maddi durumlar el veriyorsa şöyle bi 2 hafta Tayland'a doğru gidip bulunduğun ortam ve yapıdan uzaklaşman yada türkiye'nin hiç gitmediğin huzurlu bir yerine. Keşke bu kadar gereksiz yere kendimi yıpratmasaydım diyeceğini düşünüyorum. Bizi bu kadar yoran şeylerin temel sebebi her gün aynı şeylerin eksiksiz tekrar edilmesi. Değişim iyidirr