Selam olsun,

Güzel insanlardık yahu.
Arkadaşlarımız olurdu, güven diye bir problemimiz yoktu.
Birlikte vakit geçirirdik, ailecek görüşürdük, birbirimizi öncelerdik.
Sünni mi? Alevi mi? Hristiyan mı? Dinsiz mi? sormazdık yani aklımıza bile gelmezdi ya iyi insandı ya kötü. Ya dostumuzdu ya değil.
Netti her şey.

Bakkaldan leblebi tozu aldığımızda leblebi tozu alırdık içinde farklı şeyler olmazdı.
Süte bile çok çok su katılırdı ki sağlığımıza zararı yoktu.
Sucuk yine sucuktu, tereyağların üzerinde %60 süt içerir gibi şeyler yazmazdı çünkü tereyağı sütten yapılırdı %100 olması normaldi.
Durumu bizden kötü olana destek olurduk, anne babamıza faydamız olurdu.
Aile bağları, dostluklar ne güzel şeylerimiz vardı.

Hayallerimiz vardı en basitinden.
Ev, araba 30 yaşını geçmeden alabilir miyiz diye.
30 dan sonra zaten alınırdı iyi kötü zira ya anne emekli olurdu ya baba emekli olurdu ikramiyesiyle bir ev alınırdı evlada.

Ticarete girsek en iyisini, en kalitelisini satmaya çalışırdık. Arkamızdan laf ederlerse yüzümüz kösele değildi kızarır, utanırdık.
Ucuzcu demesinler kaliteli desinler, itibarım olsun gibi düşünceler değerliydi.

Hülasa bir omurgamız vardı.
Bize ne oldu?
Hangi konu özelinde baksam o kadar büyük çöküşlerimiz olmuş ki kimseyi kırmadan ifade edecek bir kelime seçemiyorum.

Hakikatten güzel insanlardık.
Şimdiyse güzel insanların iyi niyetinin altı eşelenip acaba ne hinlik var diye arayan insanlar olduk.
Gerçekten samimi olarak soruyorum hiç utanma hissi oluşmuyor mu?
Başkası adına utanmak milli sporumuz oldu lakin kendi adıma dahil geldiğimiz halden dolayı çok utanıyorum.
Biz böyle değildik.

En basitinden yoklukta olsa, zorlukta olsa, aksilikte olsa yüzü gülen eğlenceli insanlardık.
Maddi gücümüz olmasa bile evladımızın yüzü gülüyordu, eşimiz mutluydu, biz keyifliydik.
Şimdi mutsuz olmamız için son çıkan bir telefonu almamış olmak yetiyor.