Aylar önce okuduğum bir metinde, küçük bir şehirde dükkan açmak isteyen bir gencin hangi işe yöneleceği konusunda kararsız kaldığından bahsediliyordu. İlçe yaklaşık on bin kişilikti ama buna rağmen birçok dükkan vardı. Oysa biz, mahallesinde elli ya da yüz bin kişi yaşayan ilçelerde oturuyoruz. Buna rağmen fiziksel satış bizi neden korkutuyor, anlamıyorum.
Ben İstoça bir saat uzaklıkta oturuyorum ama hâlâ başkasının işinde çalışıyorum. Hayatımda ticaret yapan bir büyüğüm ya da akrabam olmadı. Belki de bu yüzden ticarete atılmak bana bu kadar zor geliyor. Para meselesi değil aslında; bugün istesem biraz birikim çıkarırım Allahın izniyle. Ama sanırım beni asıl yoran şey, yolunu yordamını bilmemek.