Hocam çok teşekkür ederim, estağfurullah. Ben 19 yaşındayım, yaşıtlarımla anlaşamıyorum, 30-40 yaşında ki insanlarla çok rahat anlaşabiliyor, yakın arkadaş dahi olabiliyorum. Bundan şikayet etmiyorum çünkü hoşumada gidiyor. Büyük insanlarla bir araya gelmekten çok memnun oluyorum. Ancak yanlış anlamazsanız kurduğunuz şu cümleye çok takıldım. "Ben şahsen oğlumun 20-25 yaşındayken sizin bu yaptığınızı yapabilecek kadar "becerikli" bir çocuk olacağını öngöremiyorum ne yazık ki." O sizin oğlunuz, sizin kan bağınız var. Eğer siz başardıysanız, oğlunuzun da başarması muhtemeldir. Lütfen oğlunuza bu düşünceyi yansıtmayın, gerekirse dozları küçültür, bir şekilde bunlarında önüne geçersiniz. Ben binada ki çocuklar için kurdum "asosyal fakat filozof gibi" cümlesini, lütfen yanlış anlamayın. Bu çocuklarla sohbet ederken birden uzay hakkında konuşurlar, dehşet bilgiler veriyorlardı. Aslında çok güzel bir şeydi, asosyallik olmasaydı. Umarım oğlunuz çok güzel şeyler başarır, sizleri çok çok şaşırtır ve sizlerde oğlunuzla gurur duyarsınız. Ben yazılarınızı okuyorum, okuyorum ancak bazen kafam bir anda başka bir şeye gittiğini farkediyorum. Ciddi bir odak problemim varken üniversite hayallerimi gerçekleştirebileceğimi zannetmiyorum. Hayatımın belli başlı prime dönemleri var, 1 ay iş yapmaya para kazanmaya odaklı mükemmel şekilde ilerlediysem 2 ay mantalitem bozuk, gelecek kaygısıyla geceleri uyuyamıyorum. Erken yaşta kendi paramı kazanmak zorunda olduğum için 1 ay mutlu oluyorum, iyiki babam hayatı öğretmiş derken 2 ay boyunca neden diyorum.

Ayrıca benim yaptığım, yapabildiğim bir başarım yok. Bu forumda ki hiçbir insandan farkım bulunmuyor. Prime dönemlerimde güzel şeyler yaşadım, güzel işler yaptım, büyük şirketlerle çalıştım, devlet işleri yaptım diye tam sevindiğim zaman sadece belli bir dönem yaptın, bu başarmış olduğun bir şey yok diyerek kendimi uyarmak zorundayım.

Lütfen oğlunuz için beklentilerinizi yükseltin, beni lütfen yanlış anlamayın 🙏🏻