Soluksuz okudum, teşekkür ederim. İnanın çok haklısınız. Artık mücadele edecek motivasyonumun dahi kalmadığını düşünüyorum. Bahsettiğiniz çocuklardan birisiyim. Bende Z kuşağıyım, 13 yaşında kendi parasını kazanmaya başlayan, aile eline bakmaktan çekinen bir insanım. Ancak artık her sabah bir düşünceyle uyanmak gerçekten çok yordu. İmkansızlarla boğuşmak, free olarak sürekli iş arama derdi, kendi projeni bul, geliştir, üret, potansiyel müşteri bul vsvs sürekli bir olur mu olmaz mı düşüncesi, karamsarlıklar...
Son 2 aydır çok negatif bir insanım, sadece olumsuzlukları görebiliyorum başka birşey değil. Sanki hayatımda olumlu bir gelişme olmuyor uzun zamandır, aynı çarkta dönüp duruyoruz.
Fikirleriniz çok değerli, önce mentali toparlamak lazım.
Bu galiba her insanın belli bir döneminde yaşadığı ve yaşaması gereken bir şey aynı durumu ben de işimi batırdıktan sonra 2 sene hiç bir şey yapmadan yatarak yaşamıştım.
Ama insanı yavaş yavaş farketmesen bile bitiren bir şey.
Nasıl kurtulunur bilmiyorum gerçekten ben bilgisayarı öcü gibi görüp elimi dokunmuyordum 2 sene sonra oyun oynarım vs diye bilgisayarı açtığımda (normalde 7 gün uyumadan bilgisayarda oyun oynadığımı ve çalıştığımı hatırlarım) 1 saat oynayamadığımı ya da bilgisayarın başında duramadığımı farketmiştim.
Sonra bir kaç iş alıp o işleri yapıp tekrar para kazandığımda o hevesim gelmişti bu da çok eski bir zaman değil bu arada , küçük işler olsa bile sırf bilgisayar ile çalışıp başında durmaya alışmak amaçlı yaptığım bir şeydi.
Galiba bu durumdan çıkmanın tek yolu biraz akışına bırakıp aslında yapmak istediğin şeyi keşfetmek ki ben yine burayı seçtim belki sen seçmeye de bilirsin bu durum geçtiğinde başka işe de yönelebilirsin belli olmaz.
Ben de 12 yaşımda başlamıştım mesela iş yapmaya reklam anlaşmaları bağlamaya o günden işleri batırana kadar da sürekli büyüterek devam etmiştim kazandığım parayı da bağlantılarımı da ama her şey bi anda yok oldu malesef.
Yapacak bir şey yok önce kabullenmek lazım