Merhaba arkadaşlar öyle bir içimi dökmek istedim.

2 ay sonra 36 olacağım. İyi bir işim var. Kendi başıma ayaklarım üstünde duruyorum. Maddi olarak bir çok yönden mutluyum. He hiç arabam olmadı evim olmadı ama mutluyum bu konuda. İstediğimi giyiyorum yiyorum vs. fazlasında gözüm yok.

Ama bir mutsuzluk var. Manevi olarakda cok sükür kendimi iyi hissediyorum inançlıyım görevlerimi yerime getiriyorum ( diğer görüşlerede saygılıyım konu bu değil )

Sanırım bir aile kurmak fıtrat gereği insanın en büyük hayali. Sevmek ve sevilmek. Eş olmak , baba olmak istemek, güzel bir aile kurmak. Ne olursa olsun bunlar olmadan ben mutluluğun mümkün olmadıgına inanıyorum artık. Tek basına bu ruh bu beden gerçekten mutluluğu bulamıyor. Elbet herşeyin doğru bir vakti vardır sabretmek gerekir.

İşten eve evden işe giden. Evcimen biriyim. İyi biri olduğumu düşünüyorum. Kötü bir alışkanlığım yok.

2 sene önce nişanlıydım ayrılmak zorunda kaldım o beni çok yıprattı. Görüştüğüm insanlar bu nişan atma olayı olsun, tek basıma yasıyor olmam olsun ( işim gereği mecburiyeten) farklı gözlerle bakıyor. Etrafıma bakıyorum bir kaç kez evlenenler boşananlar sürekli yeni mutluluğu bulabiliyorlar. Kendime soruyorum bu konuda neden şanssız biriyim acaba diye. Yada kaderimde bu var ve bu mutluluğu hiç yaşayamayacakmıyım acaba, bir ailem olmayacakmı beni seven onu çok sevebilceğim birisini hayatım boyunca bulamıycakmıyım diye düşünceler içerisinden kurtulamıyorum. Baba olmayı evlat yetiştirmeyi hak etmeyen birisimiyim diye düşünüyorum.

Yalnızlık bazı yönlerden elbet güzel ama bir yere kadar.

Çalıştığım ortam olsun arkadaş ortamım olsun böyle birisiyle tanısıp tekrar bir evlilik yoluna girebilceğim bir çevremde yok. Hayatımda 1 kez ilişkim oldu oda hüsranla sonuçlandı. 8 senem yok oldu. ( Bitti gitti unuttum )

Bu dönemlerden geçen ya geçte olsa bir şekilde mucize oldu mutluluğu buldum diyen varmı acaba. Gerçekten motivasyona ihtiyacım var.