Yaşım 39, lisans maliye mezunuyum. Evliyim ve 7 yaşında bir kızım, 3 yaşında bir oğlum var. Yaşıtlarım çocuklarının geleceği için planlar yaparken onların belirsiz bir geleceğe büyümesinden dolayı çok suçlu hissediyorum.

Haftalık 5000 tl ye bir işte çalışıyorum. Sigorta yok, ev yok, araba yok, birikim yok bu yaştan sonra da olmaz gibi görünüyor. Allah kimseyi kaldıramayacağı yükle sınamazmış ama şu aralar kaldıramadığımı hissediyorum. Her şeyi bir tarafa bırakıp tüm dertleri unutup çoluk çocukla güzel bir bayram geçirelim dedik hopp çamaşır makinesi bozuldu. Yani hayat resmen hop kardeşim sana mutluluk yok diyor. Sanki böyle geçmişte başka bir evrende yaşamışım ve büyük günahlar işlemişim de bu dünya da o evrenin cehennemi gibi geliyor.. Tamirci geldi baktı kazan düşmüş dedi ve yeni kazanın fiyatı 7500 tl imiş. Bu tür acil ve zor durumlarda birikimin olmaması çok daha köyü koyuyor. Başını eğip sağdan, soldan ne zaman ödeyeceğini bilmediğin bir borç istemek insanın kendisine olan saygısını sıfırlıyor. Hallediyorsun halletmesine ama her borç alışında samimiyetin kaybolduğunu da hissedebiliyorsun ve böyle parasal mevzular yüzünden çok sevdiğin insanlarla araya soğukluk girmesi insanı çok üzüyor...

Öte taraftan bir gün kirası gecikse zebani gibi başımızda dikilen ev sahibi, bir gün gecikse kesilen faturalar, çoluk- çocuğun ihtiyacı falan.. Alayım çoluğu çocuğu biraz gezeyim diyorsun gidecek parayı düşünüp, kira var, faturalar var deyip kıpırdayamıyorsun... Bunların daha beterini yaşayan milyonlarca ailenin var olduğunu bilmek ise çok daha acı verici...

Ekonomiyi falan es geçelim hade, ülkedeki siyasi kaos ve duruma baktığında da geleceğin düzeleceğine dair olan bir umut emaresi yok ki..

İşin kötüsü de derdini anlatacağın kimse yok.. Beterin beteri vardır, sağlık olsun gerisi kolay gibi sözlerle avutıluyorsun. O yüzden içine içine atıp duruyorsun.. Elbette beterin beteri vardır ve sağlık olsun ama insan bazen derdini anlatmak varolan sorunlar hakkında çözüm arayışında bulunmak, fikirler dinlemek istiyor..

Muhtemelen forumdaki çoğu kullanıcı benden gençtir. Bir abi olarak Size tavsiyem düzenli bir geliriniz ve kötü durumlar için b planı bir birikiminiz olmadan, asla evlenmeyin. Bireysel sorunlar başka ama sorun aileye yansıyınca insan vicdan azabı çekiyor ve alması gereken yolu hiç alamıyor. Yani şöyle söyleyeyim ben 2012 mezunuyum, öğrenciliğim de çok zor geçti ve o zamanlar 200 tl öğrenim kredisi bursuyla bile çok daha mutluydum ve bu kadar sıkıntı çekmemiştim. Mevcut koşullarda hayat sandığınızdan çok daha zor ve öyle toz pembe değil.. Aksi durumda ne yaşarsınız ne de yaşatabilirsiniz..

İyi bayramlar...