15 Yaşında erkek bir erkek kardeşim var. İstediği olmasın dünyanın en kötü insanları oluyorsunuz gözünde. Saçma sapan isteklerine karşı çıkamıyoruz en ufak bi şeyde bıktım sizden keşke yaşamsam vb sözler söyleyip duruyor. Afedersiniz yediği önünde yemediği arkasında. Pamuk gibi anne babayı bile o kadar sabrını sınıyor ki dayanılmaz seviyeye ulaştı nerdeyse. Hadi dedim arkadaş çevresi bozuktur ondan dolayı böyledir. Tek tek arkadaşlarıyla konuştum gayet düzgün tipli çocuk hepsi. 15 yaşında olmasına rağmen 25 yaşıında gibi giyinme çabası dar pantolon saç yanlar sıfır üst alnı kapatacak şekil. 2-3 okullun ergen kızına hitap edecek stil. Parlak mont vs popüler kültürün tam bir yürüyen örneği anlayacağınız. 15 yaşında biz sevgili nedir kız arkadaş nedir bilmezken saçma sapan kız arkadaş derdine düşmüş. Arkadaşlarıyla konuşurken bana manita bulun vs diyip duruyormuş. Aramızda 5-10 yaş olmasına rağmen ters ters cevapları olsun küfretmesi olsun en ufak bir isteği olmadığında hareketleri olsun sabrımızı sınamaya başladı. Mantıklı hareketi yok bildiğiniz. Az önceki muhabbet ise Gece yılbaşında arkadaşıyla parkta sitede oturacağını söyledi. Yılbaşında içeni hastası bebeği ve sarhoşu olacağından sesden rahatsız olup sıkıntı olacağını yarın çıkarsın diye söylüyoruz ''keşke doğmasaydım nefret ediyorum sizden hiçbirinizi sevmiyorum...'' arkadaşlar bu normal mi? bizde çocukluk geçirdik ergenlik geçirdik babamız anamız abimiz yok dedi mi bitmiştir. Ne bu nefret kin anlamış değilim. Ergendir ergendir deyip geçiştiriyor bizimkiler de e bizde ergen olduk. kimse de kalkıp anasına babasına bu şekilde söylemedi. Bunun çözümü nedir? Psikologla görüştük bol bol aileyle bir tutun dedi aile bağlarını koparmayın dedi de bu seferde her ne dediyse evet oğlum haklısın yap oğlum mu diyeceğiz? Yeni yıla da böyle girdik. Ne önerirsiniz artık ne yapacağımızı şaşırdık.