Uzun bir süre depresyon ile mücadele ettim. ilaç kullanmayı reddettiğim için (genelde zombi gibi oluyorsun vurdum duymaz) kendi başıma çabaladım. Tam olarak geçmiş değil ama en etkili yöntem seyehat etmek ve zihnini sürekli meşgul etmek. Sosyalleşme falan bir yere kadar ama en temizi sürekli bir yerleri keşfederek seyahat ederek uzaklaştım. Bütçemin bittiği yerde yürüyüş yaptım. Müzik dinleyerek çıktım yürüyebildiğim kadar varış noktası olmadan yürüdüm. Genelde merkezi yerlerde yürüdüm kalabalığın olduğu. Bütçem olmasa bile seyahat planları yaptım. Şurda kalırım buraya giderim şu kadar harcarım vs vs.
Ben sadece ilk hafta zombi gibi hissetmiştim ama şu aman ya s. et hissiyatı doğru, bence iyi de bir şey bu. Ben antidepresanların en çok OKB'ye iyi geldiğini düşünüyorum çünkü üstünde bile durmamanız gereken saçma sapan, iğne deliğini doldurmayacak konuları, olayları, kişileri 7/24 hiç durmadan kafanızın içinde döndürüp, tekrar oynatıp oynatıp duruyorsunuz, düşünmeden duramıyorsunuz, hayat fonksiyonunuzu yitiriyorsunuz, ama depresyonda hayatınızda aktif bir stresör olduğu için onu bulup ortadan kaldırmadan bir yol katedemiyorsunuz. Bu arkadaş için maddi, ekonomik konular, gelecek kaygısı gibi sorunlarını adreslemeyi ertelemesinden dolayı olabilir, en azından bende ve tanıdığım birçok insanda öyle.