Bir süredir hastalık üzerine hastalık görüyorum çevremde. Zaman zaman refakatçi olarak bulunuyorum şu sıralar hastanede. Şu son 3 ay içerisinde ya ciddi hastalık endişesi olan tanıdıklarım oldu ya da gerçekten ciddi hastalığı olan insanlar.

Yemek yiyemiyorlar, oturamıyorlar ve benzeri gündelik hayattan şeyleri yaparken öylesine zorlanıyorlar ki....

Yatakta diğer tarafa dönemeyen insanlar gördüm şu sıralar. Yatakta uyku sırasında sağa sola dönerken inanılmaz acılar çeken insanlar, düşünün. Ki bunun için aman aman bir hastalığınızın olmasına gerek yok. Böbreğinizde ufacık bir sıkıntı olsa bunu yaşamanız muhtemel.

Ve nasıl desem, bunun gibi her gün yaptığımız şeyleri yapmakta zorlanan o kadar insan görünce bir miktar psikolojik olarak etkilendim. Öyle ki bu insanlar "rahat bir uyku uyuyabilsem baska bir şey istemiyorum" diyebiliyorlar.

Şu an bir hastanenin iç hastalıkları bölümünde hastaların yatırıldığı bölümdeyim. Bir odada konuşmakta bile zorluk çeken insanlar, diğer yanda inim inim inleyen insanlar...

Buna biz sadece böyle ortamlarda yarım saat bir saat denk geldiğimiz için o acı tablo zihnimizden uçup gidebiliyor sonrasında. Çünkü beynimiz de bunu düşünmek istemiyor. Unutup gidiyoruz, ne dertler varken ne dertlere üzülüyoruz. Bunu da kesinlikle acıdan beslenmek amacıyla söylemiyorum. Aksine feyz almak gerekiyor hayattan. Hani hep diyoruz ya "sağlık olsun gerisi önemli değil" diye. Bu cümlenin anlamını unutmamak gerekiyor.

İnsan böyle şeylere maruz kaldıkça kafası bozuluyor, gücünden yitiriyor.