Sigarayı iki yıl önce tam bu zamanlar bıraktım. Üniversitede başladığım sigarayı dönem dönem bıraksam bile tekrar başlıyordum. Bu bırakmalarım bir ay bazen üç aydı. Sonrasında bir şekilde yine başlıyordum.

Şunu da belirtmeliyim ki sadece üniversitedeyken ve askerdeyken günde 1 paket içiyordum. Onun haricinde 3 günde 1 paket içiyordum ortalama. Fakat bu önemli değil. Önemli olan düşüncede yapılan köklü değişiklikler ve farkındalık.

Ben bu farkındalığı nasıl kazandım kısaca anlatayım. Belki birilerine yardımcı olur. Bir rehabilitasyon ve fizik tedavi merkezinde yönetici olarak 6 ay kadar çalıştım ve orada yaptığım gözlemler şunlardı:
Fizik tedaviye gelenlerin ortak özellikleri az hareket etmek, aktivite tembelliği ve bol sigara. Ayakta durmakta güçlük çekenler bile günde 2-3 paket sigara içiyordu.

Ben bu durumu iyice içselleştirdim. Sürekli olarak nasıl hala içtiğimi sorguluyordum. Zaten öncesindeki süreçte de rahatsızlık duyuyordum bu durumdan. Kendimi bile bile zehirliyor ve hayat kalitemi de düşürüyordum. Üstelik bunun için bir de para veriyordum.

Neyse iki yıl önce kurban bayramında grip oldum, bunu fırsat bilip tadını almadığım ve iyice işkence olduğu için o süreçte içmedim. Sonrasında o farkındalıkla birlikte bir anda gelişen doğal bir tepkiyle bıraktım.

Hiç içmedim mi diye soracaksınız tabii içtim ve arada içiyorum, bir dal. İnanın içerken tiksiniyorum. Tadi güzel gelmiyor, eski gerçek tiryaki ve bırakan bir arkadaşım da arada ortamda birer tane isteyip birinden içer ancak içine çekmez. Ondan aldığım tüyo ile içime hiç çekmedim. Onu içmem bile anlamsız çünkü tat almıyorum. Ama alışkanlıklarini terk etmeyenler için bu da bir çıkış yolu olabilir çok tavsiye etmesem de. Canım istiyor mu hayır sadece belli durumlarda istiyordu ilk zamanlar sonrasında o his de kayboldu. Aylarca icmesem umruma gelmez.