Selam olsun,
Maddi açıdan varlıklı bir ailem vardı ve 20'li yaşlarda günümü gün değil günümü günler edecek kadar hızlı yaşadım.
Bugün 40 küsur yaşıma geldim ve evliyim.
Ne aldatma, ne aldatma düşüncesi ne depresif bir hal içinde değilim.
Aksine, birçok insanın önem verdiği konulara gram önem vermiyorum.
İnsanın tok olması ve yaşanmışlıklarıyla bir doyuma ulaşması sanılanın aksine bir lütuftur.
Bunların yaşanmaması insanı yıpratır.
40 yaşına gelmiş birisinin cinsel açlığa sahip olması, duygusal açlığa sahip olması ve ilk kez bir şeyleri yaşaması sağlıklı bir durum değildir.
Tecrübe dediğimiz şeyin 40 yaşında oluşmuş olması lazım, oluşmaya başlaması değil.
Elbette aksini düşünen ve mutlu olanlara inanmasam bile fikirlerine saydı duyarım.
Her insan mutlu olduğu şekilde yaşamalı, basmakalıp hayatlara lüzum yok.
Güzel bir yorum olmuş, ama değerli hocam şu da var. Yeni nesil biraz daha karmaşık gibi. Ne zaman ne hissettiği belli olmuyor, bende öyleyim bu arada. Teknoloji ile iç içe, keyif aldığı şeyler felan anlık değişiyor. Bu iyiden iyiye depresif yapmaz mı bazen? Şu japonyada metro bekleyen insanlar var. Hepsi telefona bakıyor. İletişim sıfır. Herkes kendi dünyasında. Youtubeta mevcut. Merak ederseniz bakarsınız. Öyle bir şey hayal ediyorum aslında.
Dediklerinizden biraz farklı bir konu aslında.