18 yaşıma kadar Zonguldak ili dışında hiçbir yere gitmemiştim. 1998 yılında, 20 yaşımda ilk kez İstanbul'a gittim.
Herkes 80li 90lı yılları iyi güzel dese de ben katılmıyorum. Yokluk ve ekonomi yüzünden tatil ve seyahat lükstü. Bu belirgin bir gerçek ve bunun sayısız örneği var.
2000 sonrası belirgin bir gelir ve refah düzeyi artışı olunca insanlar artık gezmeye tatil yapmaya başladı. Uçak yolculuğu bile eskiden sadece siyasetçi ve işadamları gibi seçkin kesimlerin yaptığı birşeydi. Bırakın uçak yolculuğunu, tavuk yemek bile zenginlik ve lüks göstergesiydi. Eski türk filmlerinde çokça gazino patronu fabrikatör vs tavuk yeme sahnesi vardır. Evin hizmetçisi vs kimseler ise tavuk yiyen adama bakıp iç geçiriyordu.
***
2000 sonrası görece ekonomik ilerleme oldu ancak ülke ve toplum OLMASI GEREKENİN çok çok altında. Bugünkü koşullarda 40 yaşında bir insanın en az 10 ayrı şehre gidip gezmiş olması gerekiyordu. Ülkenin görülmesi gereken en önemli yerlerini en azından bir kez ziyaret etmiş olmamız gerekirdi.
***
Herşey bir yana, yaşadığımız şu günde istanbul'da Topkapı sarayına hiç gitmemiş insanlarımızın olması çok acı bir şey. Anadolunun çok uzak şehirlerinde yaşayan ve gelir düzeyi ortanın altında olan insanlara diyeceğim yok. Ancak memuriyet gibi iş güç sahibi birçok insan da maalesef bunu yapabilmiş değil.
***
Sebepler ve sonuçlar liste yapılınca birçok şeyden bahsedilebilir. Maliyet, müsait zaman vs. Ancak benim vurgulamak istediğim birşey var. Buradan yola çıkarak toplumun ORTALAMA YAŞAM KALİTESİnin çok düşük olduğunu ifade etmek istiyorum.
***
İnsanlar yeterli oaranda tatil yapamıyor ve seyahat edemiyorsa, TOPLUMUN ORTALAMA YAŞAM KALİTESİ maalesef ki düşük demektir. Bunun en önemli sebeplerini de şöyle listelemek istiyorum:
Ulaşım olanakları ve maliyeti: Karayolu ve havayolu ulaşımı için ciddi çalışmalar yapıldı. Ancak ne kadar ilerleme olsa da hem ULAŞIM İMKANI hem de MALİYET olarak hala daha zorluk yaşanıyor. ortalama üstünde para kazananlar için sorun değil. Ancak toplum geneli olarak bakınca durum kötü.
Özellikle de demir yollarının ihmal edilmesi hem devlete hem topluma hem de çevreye büyük zarar veriyor. Demiryollarının avantajları maalesef umursanmıyor.
Kişisel zaman sorunu: ister memur ister işçi olun çalışma hayatı tüm ömrü törpülüyor. Sistemsel haatlar yüzünden insanlar bir tür köle haline getirilmiş durumda.
Özel sektörde işçi olarak çalışanlar ise tam anlamıyla köle olmuş durumda. Hasta olduğunda hastaneye gidemeyen, akrabası öldüğünde cenazeye gidemeyen insanlar var.
İnsanlar kendilerine ailelerine zaman ayıramıyor.