Ütopya.

Şirketlerin insanlara faydalı olmak gibi bir ana hedefi olamaz, böyle hedefler vakıf ve derneklerin hedefidir. Şirketlerin hedefi karlılık veya potansiyel üzerinedir. İnsanlara aidiyet hissi yaşatacak bir yapıya sahip olmak başta güzel görünebilir ancak basit bir şahıs şirketinin bile uğraşması gereken prosedürler vardır yani bir şirket açtığınızda asıl işinizi yapmanız gereken kısmın 4/1 hatta 3/1 ini angarya işler alır ve işinizdende soğursunuz. Personelin sadece kendi işine odaklanacağı ve keyif alacağı ortamı sağlayabilmek onlara birer göstermelik şahıs şirketi vermekten çok daha verimli olur. Kaldıki ülkemizde şahıs şirketini farklı bir şirketin alt şirketi yapamazsınız, bunun için en az limited şirketi olması lazım her çalışanın ve bu şirketlerde belli bir miktar ortaklıkları olacaktır. Her ihtimalde bu şirketlerin ayrı ayrı bir muhasebeci ihtiyacı olacak her ay gelir beyanında bulunacak her biri için ayrı ayrı damga vergisi bile ciddi bir yük oluşturacaktır. Bunun yerine her çalışana ana şirketten milyonda bir LOT verilmesi daha mantıklıdır ki amerikadaki teknoloji şirketleri bunu hali hazırda yapıyor.

Kısacası iş modeli ile şirketin çalışma şeklini / personel ilişkisini birbirinden ayırmak daha sağlıklı. Daha çok şirket içi aktivite ve eğlence, daha çok yan hak bir çalışanın şirketi benimsemesi ve kendini o şirkete adaması için bence çok daha belirleyici şeyler. İnanmış ve kendini adamış personel ilede başarılı olmak çok zor değil diye düşünüyorum.