herkesin bir hikayesi olur ya hocam. benim en güzel, en tatlı hikayem bizimkilerin istanbul'a geldiği 1986-87 yıllarına dayanıyor. istanbul'u biliyorsan belki kurtköy taraflarını bilirsin. viaport'un olduğu, sabiha gökçen'in olduğu. viaport'un arka tarafındaki rezidansların olduğu alanlara dönüp kimse bakmazmış bunlar yapılana kadar. göç ettiklerinde de, köylülerinden bir kaç kişi buralardan arsa kapatmış. bindirme usulü ama. alma vs. değil yani. çitle çeviriyorsun, bir süre sonra devlet seninle uğraşıyor ama sonunda sana veriyor o alanı. alan almış güzelce. babam da "ben tek başıma nasıl uğraşayım bunlarla" diyerek istememiş anlattıkça sinirlerim tepeme biniyor ya şu olayı. kurtköy çöpülüğü ve ümraniye çöplüğü yakın zamana kadar olan şeyler bu arada. sonuca baktığında, bahsettiğim bölgede evler 15-20milyon lira, ümraniye'de evler 8-10 milyon lira.

dediğin gibi eskiler sabrederek güzel şeyler yapmışlar ama bizim dönemde olmuyor bu. bunu da kabullendirmek aşırı zor eskilere. yahu babam işçi emeklisi. ek gelir vs. yok. emekli olduğunda hatırlıyorum çocuk aklımla da olsa 3 tane evimiz vardı hocam. şimdi evde 2 mühendisisiz. kredi çekip ev almayı cesaret olarak nitelendiriyoruz olmuyor yani. ayda 50-60 bin lira seviyesinde kredi ödemeden ev sahibi falan olunmuyor. geri kalan maaşla da artık faturaları öder, peynir ekmek yer geçinir gideriz