Merhaba,
Öncelikle konu biraz uzun olursa okuyanlardan şimdiden özür dilerim, biraz derdimi dökmek rahatlamak istiyorum.

Yanlış hatırlamıyorsam 2015'den beri %80 derece de engellilik derecem mevcut ve son 4 seneden beri de bu yüzden doğru dürüst çalışamıyorum. İş başvurusu yapıyorum rahatsızlığımı dile getiriyorum engelli kadrosunda çalışayım diyorum kabul ediyorlar giriyorum ama iki elim iki kolum olduğu için vücudum da her hangi bir yerimin eksik olmayışından dolayı kimse beni engelli olarak görmüyor yükledikçe yüklüyorlar işleri sonra hastanelik olunca "biz böyle çalışamayız" diyerek işten çıkartıyorlar.

Ben, var oluşumuzun gerçekleştirmemiz gereken hayati bir eylemi doğru düzgün gerçekleştiremiyorum "nefes" alamiyorum akcigerlerimden dolayi ve ortalama 1,5 - 2 yildir da nakil olmayi bekliyorum ama artık kaldıramıyorum, çok yorulduğumu hissediyorum. Akciğer nakli kolay bir ameliyat olmadığı için doktorlarım beni sürekli psikoloğa ve psikiyatriye yönlendirip duruyorlar, bu yaşadıklarımı psikoloğa da anlatıyorum dertlesiyorum iyi geliyor ama bir süre sonra yine aynı oluyorum.

30 yaşındayım evlenip yuva kurup bir tane kız çocuğum olsun istiyorum ama ne bir birikim var bunu yapmak için ne de evlendiğim kadınla bir omür geçinebilecek bir hayatım. Belki ameliyattan çıkamayacağım bile bilemiyorum o yüzden dolayı da kız arkadaş yapmak istemiyorum, ameliyattan çıkamazsam üzülüp hayatini mahvetmesin diye. Devletten aldığım 2.300₺ engelli maaşımla İstanbul da oradan oraya sürükleniyorum, bir kaç gün kız kardeşim de, bir kaç gün abimde, teyzem de. Bu kişiler her ne kadar birinci dereceden akraba/aile olsa da hiç kimsenin kendi evin kadar rahat olamıyorsunuz, kendime 1+0 ev bakayim diyorum o evler bile en az 3-4k'dan başlıyor sonra dönüp engelli maaşıma bakıyorum herşey o an orada bitiyor. Ne yapacağım bilmiyorum bu hayat böyle gitmez böyle olunca kafamdan hiç iyi şeyler geçmiyor.

Akşam akşam canınızı sıktıysam özür dilerim sanırım biraz uzun oldu, allaha emanet olun görüşmek üzere. 👋