Bu dünyada tek bir şey öğrendim. Oda şuan aldığımız nefesin bir armağan olduğudur.
Askerde diz çöküp tetiği çektim ve patlamadı.
O gün bu gündür hiç bir acı, korku veya başkası umrumda değil. Allah'dan başka.
Hayat kısa herkes hakkını versin
yok be hocam asteğmen olarak yaptım bende çok görevi yerine getirdim vur dediler vurdum ama acı denilen olay ilk öğretmenlerini kaybetmekle başlıyor geleneklerine en sadık olan en son nesilim ben atama günü olmamalıydı diye düşünmekteyim