Ben hayatı anlamsız bulurum. Hayat bana göre saçma ve mantıksızdır. Evren düzensiz olmaya mahkum, seçimlerimiz ise bir o kadar değersizdir. İnsan doğası ortada bulunabilir bir anlam olmamasına rağmen bizi anlam aramaya zorlar. Yaşamaya devam etmek için elimizde kalan tek şey mücadele etmek, kahraman olmaktır. Ama ya mücadeleler sonuç vermiyorsa?

Sisifos, ömrünün sonuna kadar yeraltında bir kayayı tepenin sonuna kadar taşımakla cezalandırılan bir kraldır. Her seferinde tepeye ulaştığında kaya geriye doğru yuvarlanır ve tekrardan Sisifos kayayı taşımaya çalışır. Bu yönüyle bakıldığında, mücadeleyi bırakmayan Sisifos, anlamsızlığı kabul etmiş ve denemeye, mücadele etmeye devam eden bir kahramandır. Eğer bir gün Sisifos bu işten vazgeçer ve kayayı taşımayı bırakırsa Tanrılar galip gelmiş olur. Bu işkencenin dünyanın sonuna kadar devam edeceğini kabul eden ve kayayı taşımaktan vazgeçmeyen Sisifos, boyun eğmemiş aksine baş kaldırmıştır. Mücadeleye devam etmek, bu anlamsızlığa bir anlam arayışıdır.


İnsan ilişkilerimiz, hedeflerimiz ve mücadelemiz bizi bu hayata bağlar. Ancak sizi hayata bağlayan her şeyi kaybettiğinizde, yaşamak halen mantıklı mıdır? Mücadeleniz anlamını yitirdiğinde, yalnızlaştığınızda, hislerinizi kaybettiğinizde, bu anlamsız hayatın ceremesini çekmek mantıksız geldiğinde halen sizi bu hayata bağlayan şey nedir?

Bunun ışığında merak ediyorum, acaba sizin gerçekten yaşama dair bir hevesiniz kaldı mı?