Selamlar,
6 Şubat depreminde ben de Osmaniye'deydim. Depremden birkaç gün sonra teyzemlerin cansız bedenini bulmuştuk ve bununla ilgili bir konu açmıştım. O günden beri kafamı kemiren çok sorular vardı bugün de konu açmak geldi içimden.

Teyzem felç olduğundan beridir birkaç defa yanına gidebilmiştim ve çok uzun zamandır beni çağırıyordu yanına. Görmek istiyordu vakit geçirmek istiyordu. Depremden önce cuma günü Kahramanmaraş'dan gelen amcam ve ailesi geri Kahramanmaraş'a gidiyorlardı. Benim de aklıma teyzemler geldi. Ya dedim hani siz gidiyorsunuz ben de geleyim sizinle bir gün sizde kalırım, daha sonra teyzemlere giderim pazartesi sabah'da onlardan çıkar evime gelirim demiştim. Kesin gidecektim planım bu şekildeydi. Daha sonra haftasonu olmasına rağmen yetiştirmemiz gereken projeler vardı. Aslında olmazsa olmaz da değildi ama bir anlık gelen fikir değişikliğiyle gitmekten vazgeçtim. Pazar günü deprem oldu ve onların 7 katlı apartmanı birkaç saniye içinde yıkılarak yaşan herkes hayatını kaybetti.

Bu senaryoyu ne zaman düşünsem gözlerim doluyor gerçekten. Ölümün ne kadar yakın olduğunu her seferinde daha iyi anlıyorum. Tabii pazartesi günü 2. deprem'de bir bina üzerime yıkılıyordu zor kaçtık onu anlatmıyorum bile. Gerçekten çok zor dönemdi ve birçoğumuz unuttuk, acımız da yanımıza kaldı saran yok. Hala şoktayım baştan aşağı düşündüğüm zaman. Allah hepimize sağlıklı, huzurlu ve uzun ömürler nasip etsin; Ölümün de hayırlısını nasip etsin.. Her şer'de hayır var dedikleri bu olsa gerek.

AÇTIĞIM KONU