Yazıda kendimi okudum resmen. Mükemmeliyetçilik altına sığınmış takıntılıyız hocam. Bunun sebebini ise başarısızlık yaşamış olmak ya da yaşama korkusunun olduğunu düşünüyorum. Bunun altında da en önemli faktör olduğunu düşündüğüm ailemize karşı sorumluluğumuz olduğunu düşünüyorum. Yani en azından kendim için bunun geçerli olduğunu sanıyorum. Etrafınızda başarısız olup, kötü sonuçlar ile kendinden başkasına da zarar vermiş örnek var ise bunu yaşamamak için her detayı düşünmek ve her detayın içinde boğularak kendimizi ateşleyemediğimizi düşünüyorum.

Çözüm ise kendimce -kesin olmayan- çözüm olarak gördüğüm yöntem şöyle. Kendinize başarısız olma ihtimali yüksek bir hedef, iş vs bulun ve sonuçlarına fazla odaklanmadan o sürecin akışında bir şeyler yapmaya çalışın. Kendi alanınızdan farklı olarak fiziki bir ticari iş bulmanız daha doğru olacağını düşünüyorum. Pc başında geçirdiğimiz hayat dolayısıyla dışarıdaki hayatın akışının sanal dünyadan farklı olduğunun farkına varacaksınız. Yani mükemmeli düşünseniz dahi, süreç size bunları yapma imkanınızın olmayacağını ve gerekli de olmayacağını bir şekilde gösterecektir. Ya da iletişimde olacağınız insanların aslında sizin takıldığınız hiçbir detayın aklına gelmediğini göreceksiniz. Bu şekilde ana işlerinizin daha anlamlı olacağını, başlamak için bu kafadan az da olsa sıyrılacağınızı düşünüyorum.

Şu yazıyı yazarken bile acaba oradan bu anlaşılır mı, burada doğru mu tanımladım diyerek yazdım Müsait olduğunuz bir vakit, mükemmeliyetçilik altına sığınmış kopyamla tanışmak isterim.