istanbul dayım
gün boyu ağlamaktan yaşananları görmekten ve çaresizlikten çok mutsuzum. bunları da ağlayarak yazıyorum
elimizden geleni yapıyoruz ama gücümüzün yetmediği çok acı görüntüler görüyoruz yardım istekleri yalvarislar

depremin kendisinin yarattığı felaket, yaralılar, yardım bekleyenler , umutsuz bekleyenler, aç susuz kalanlar , soğukta enkaz altında kurtarılmayı bekleyenler

sağ kurtarılanların çoğu keşke kurtulmasaydım diyecek belki de kaybedilen sevdikleri

uzun zamandır bu kadar acı ve çaresizlik görmemiştim
benim psikolojim olağanüstü bozuldu
Allah hepimizin yardımcısı olsun