Kanser hastası yeğenimin çektiklerini gördükçe şimdi vefat etmesinin onu kurtardığını, bütün acılarını dindirdiğini düşünerek teselli ediyoruz kendimizi, Onkoloji koridorlarında ne hayatlar gördüm, yaşadıkları her gün acı çekiyorlar, Allah kimsenin başına vermesin bu lanet hastalığı, kimseyi de ötenaziye düşürecek duruma getirmesin.
Ben de babamı pankreas kanserinden kaybettim. Ankara onkolojiye çok gittik, insanların yüzünde umuda pek rastlamamıştım, insanların bir kısmı internetten şifalı bitkilere bakıyordu. Benim için çok üzücü bir durumdu. Ben de o zamanlar 12-13 yaşlarındaydım aklım pek ermezdi ama ibrahim saraçoğlu vb. kimyagerlerin kürlerini araştırırdım. Babamın vefat ettiği gün sağlıkçılar gelmişti hep filimlerde izlerdim kalbe elektroşok verirlerdi ve adam birden kalkardı kalbi çalışırdı. Ben orda sağlıkçılara demiştim abla o mıknatıslardan sizde tutun belki babamın kalbi çalışır diye… çok üzücü bir durumdu…