Kendimi bildim bileli hayatım travmalarla dolu. Şimdi hala travmadayım.
Psikolojik olarak çok yıpratıcı olaylar yaşadım. Güçsüz ve yalnızsanız yaşadığınız her şeyi , her acıyı daha fazla hissediyorsunuz.
Benim yaşadıklarım, başkalarının yaşadığına oranla hiçbirşey sayılmaz. Ancak sinirleriniz hassassa, dediğim gibi yalnız ve güçsüzseniz daha derin yaşıyorsunuz.


Çeşitli nedenlerle yaşadığınız aileyi, mahalleyi, çevreyi değiştiremiyorsunuz. ve bu ortamda olabilecek her kötülüğü sineye çekmek durumunda kalıyorsunuz.

15 yıldır dindar ve namazların ıaksatmamaya çalışan birisiyim. Ancak son 1-2 yıl içinde dinden çıkmayı düşünecek hale geldim. Kutuya sıkıştırılmış ve bir değnekle dürtülen bir kedi gibiyim. Ne kaçacak imkan var ne de karşı koyacak.
İşin daha da kötüsü, hayatta mutlu olmak, mutlu hisetmek için bir tane bile nedenim yok.
İnsan 45 yaşına gelince mutlaka birşeylere sahip olmuş olur. İster maddi, ister manevi isterse insan olarak. benim öyle bir şeyim yok. Sadece bulunduğum yerde günü kurtarıp olağanüstü bir şey olup kutudan çıkmayı bekliyorum.