Hocam aslında anlatmak istediğiniz tam olarak kafada sürekli kurgulama ve kurguladığımız şeylerin bii strese sürüklemesi gibi. Aslında çözümü de bi o kadar basit. Ben 21 yaşındayım neredeyse 2 sene önceye kadar bu durumu oldukça sık yaşıyordum. Yani örneğin birisiyle tartışınca gece veya çok alakasız bir yerde o tartışma aklıma gelirdi keşke şöyle deseydim böyle deseydim veya şöyle yapsaydım şunu yapsaydım şunu yapmasaydım gibisinden. Konu ve zaman değişgenlik gösterebilir fakat hemen hemen her zaman aynı sonuç olurdu. Bir gün olaylara anlık tepkiler vermeye başladım sinir olunca bağırığ çağırırdım. Sevmediğim birisi yanımda olunca direk uzaklaşırdım. Başkaları ne yapmış ne etmiş bana ne der bunları umursamamaya başladım. Bana göre en önemli ve hassas bir olay olarak din gibi kavramları çok umursamamaya başladım yani bir nevi rafa kaldırdım. Farkettim ki eskisinden çok daha rahatım. Tamam yine bazı kaygılarım var ve her zaman olacak buna bir çare yok + üstüne bu kaygılar genelde coğrafyadan kaynaklı olduğu için bu bütün herkeste var. Ama kişiden kişiye değişen kaygılardan çoğunluk olarak kurtuldum denebilir. 2 sene önceye göre ne akraba ne tanıdık ne arkadaş ne işte ne bileyim şu ne der bu ne der veya işte şu günah bu sevap bunlardan tamamen sıyrıldım. İnsanlar her zaman canını sıkar ve bunu değiştiremezsin. Bu yüzden çevre olayları umursamamak lazım. Buna benim görüşümce din gibi kavramlar da dahil edilmeli.