Benim 1 çoçuğum var o nedenle doğru cevabı hissedemiyorum sizler okur yorum yazarsanız sevinirim.

3 erkek kardeşiz 1 abim 1 de kardeşim var. Yaşlarımız 52-48-41 hepimiz evliyiz. En küçüğümüz anne ve baba tarafından maddi manevi bariz bir şekilde ayırt edilmekte. İmkanı olduğu halde çalışmamasına karşın evi, arabası, evinin geçimi, çocuğunun masrafları vs hepsi anne-baba tarafından karşılanıyor. Ama 2 senedir ben krizle boğuşuyorum çalışıyorum çabalıyorum bana oğlum bir ihtiyacın sıkıntın var mı dahi demiyorlar. Hadi bende sıkıntı var desem abime karşı da durum aynı. Hepimiz anne-babaya saygılı hürmetli insanlarız, 48 senede karşılarına geçip öf dahi demedik. Kendilerine bir laf söz getirmedik. Herşeyi emrine sundukları ehlikeyf küçük kardeşten çok daha faydalı evlatlarız kendilerine ama bariz bir şekilde evlat ayrımı yaşıyoruz. O ne derse doğru biz ne dersek yanlış, o ne yaparsa iyi güzel, bize gelince tü kaka. Maddi manevi bariz bir ayrım var onun çocuğuna ölüp biterlerken benimkinin yüzünü bile hatırlamıyorlardır.

Bir anne babaya 48 senelik ömründe iyi evlat olmaktan başka birşey yapmayan bir insan neden kardeşinden daha değersiz olur sizce?