Son 1-2 yıldır içimde bazen böyle bir his oluşuyor. Siz yaşamaktan keyif alıyormusunuz? Yaşım büyüdükçe bu durum iyice beynimi meşgul etmeye başladı. Bazen yaşıyorum ama niye nasılsa bir gün ölüp gideceğim diyorum bunu düşününce eğlenmek bile içimden gelmiyor. Yani çok çok dert sahibi bir insan olduğum söylenemez hayatımda aşırı derecede zor değil ama sanki ne yapsam, neye sahip olsam mutlu etmeyecekmiş gibi bir his oluyor.
Bende de çoğu zaman oluyor. Üzerine sağlık sorunları ve gelecek kaygısı eklenince hepten bir bunalımın içine giriliyor. Çok şükür geçmişten beri elimden geldiğince inançlı ve iyi biri olmaya çalışıyorum, bu tür düşünceler beynimi kemirince iyi kalmayı, iyi olmayı ve iyi bir şekilde göçmeyi temenni ediyorum. Çünkü biliyorum buradaki hayat ebedi hayatımıza doğru giderken duraksadığımız bir dinlenme tesisi. Diğer tesislere göre burada dinlenmek yerine daha çok yorulup eziyet çekiyoruz. Asıl dinlenmenin, huzurun ve anlamlı bir hayatın ebedi olan bir hayatta olduğunu düşünüp ona göre hareket etmeye çalışarak bu düşüncelerden sıyrılmaya çalışıyorum. Ve şu da var bu düşüncelere dalarken en çokta geçmişimle yüzleşme duygusu oluşuyor. Geçmişe dönüp baktığımda birilerinin yüzüne tebessüm olup yardım etmişsem o günler benim için gerçekten mutlu ve güzel günler olarak mazide kalıyor. Yani aslında hayat hakikaten saçma sapan bir şey bu saçmalık içinde iyi gelen tek şey birilerinin hayatına dokunmak ve iyi biri olarak ebedi bir hayatın varlığına iman etmektir gerisi lafügüzaf... Hayat aslında yaşamak değildir, asıl yaşam birilerinin hayatına dokunacak işleri aramak ve ölüm ötesini düşünmektir hocam..