Merhaba dostlar,
Anlıyorum ki kimi pandemiden, kimi maddi sıkıntılardan, kimi kaygılardan vs çoğumuz psikolojik olarak yorulmuş, çökmüş durumdayız.
Kendimle başlayarak yola çıkayım belki içindekileri dökmek isteyenlere de vesile olmuş olurum.
Pandemiden önce oldukça sosyal, haftada 1-2 kez de olsa (iş dışında) dışarı çıkmak isteyen biriydim, çevrem geniş yapabileceğim çok şey var. Fakat evde kalmak en iyisi düsturuyla kendime görev edindiğim 'evde kal' durumundan mütevellit, 2 ay sonunda evden ilk çıktığımda daha önce hiç yaşamadığım bir kaygı durumu fark ettim.
Aklımın içinde bir yer bana 'yalnızca ev güvenli, dışarısı tehlikeli' diyordu. Eve dönmek için oldukça acele ettim. Ne kadar değiştiğimi fark ettim, üzüldüm...

Sizce gerçekten söylendiği gibi artık hepimizin psikolojik desteğe ihtiyacı var mı? Terapi olayları devlet hastanelerinde pek beklenildiği gibi olmadığından özelde terapi görmeye kimlerin gücü yetecek? Yetemeyen ne yapacak?
Yoksa biz 80 sonrası kuşağı, dedelerin dediği gibi her şeyi abartıyor muyuz?