Acı ama 15 senelik arkadaşımda yaşadığım durum.

Arkadaşım 26 yaşında ve Psikoloji son sınıf öğrencisi. Ailesinin durumu iyi ve halden psikolojiden anlayan modern bir aile. Çocuk kira vermiyor, fatura vermiyor, borç düşünmüyor, geçinme derdi yok, çalıştığı bir iş yok, hesap verecek müşterileri ya da patronu yok. İlişki konusunda ise pasif birisi, sever eder ama sevgilisi olmaz, hayatında o konuda travmaları pek yoktur.

Ama bu çocuk sürekli anksiyete ilaçları, antidepresanlar ile yaşamını sürdürüyor. Dertleşmek istiyorsun "bu konular benim modumu bozuyor, anksiyetem tetikleniyor konuşmayalım" diyor. Bu durum gerçekten çok üzücü. Çocukla tek kelime ciddi bir konu, durum konuşamıyorsun.

Psikolojide herkesin sorununun kendine, herkesin sorunlarla baş etme yönteminin kendine has olduğunu; herkesin sorununun kendine büyük geldiğini söylüyorlar. Ben buna katılmıyorum.

Bu çok net bir şekilde kendini yetiştirememektir. Tartıştık geçen günlerde, benim sinirimi ve tahammül sınırımı fazla zorladı. En sonunda yıllar sonrasında gelen bir sinirle kendisinin bir ezik olduğunu, ezikliğine kılıflar uydurmaya çalıştığını, hayatında adım atmaktan korkan bir korkak olduğunu aslında hiçbir probleminin olmadığını ve hayatının çok güzel olduğunu; kendisini hasta ettiğini söyledim.

Tahmin edebileceğiniz üzere artık konuşmuyoruz, ne olursa olsun pek bir bağımız olacağını sanmıyorum şu saatten sonra.

En başta özeleştirimi yaparken bunu bir anlık sinirle söylediğimi düşündüm ama biraz içini kazınca söylediklerimin gerçekten seneledir söylemek istediğim şeyler olduğunu gördüm.

Ailem ben çok genç yaştayken boşandı, gerçekten problemleri olan bir baba ile yaşadım kaç sene. Farklı şehirde üniversiteye gittim, kendi paramı kendim kazandım. 18 yaşımdan beri geçim, kira, fatura ay sonu düşündüm. Maddi problem sebebiyle ev sahipleriyle çok kez ters düştüm. Siyasi olaylar yüzünden okula birkaç dönem devam edemedim ki bu süreçte kendimi yazılıma adadığım süreçlerdi, başarısız da onlarca projem, işim oldu. 6 senelik ilişkimde aldatıldım olabilecek en kötü aldatma versiyonuyla, 28 yaşındayım ve ailemden tek kuruş almamak için sürekli olarak çalıştım.

Şu an çok iyi bir konumdayım ama bu konuma 18 yaşımdan beri savaşarak geldim.

Sanırım ben bin bir çileye rağmen hayatta savaş verirken ve "psikolojim bozuk benim ya" diyecek zaman bile bulamıyorken kendime; onun bir eli yağda bir eli balda bu kadar sorunu olduğunu düşünmesi beni onun bir ezik olduğunu düşündürttü.

Üzülüyorum bunu söylediğim için, belki de bencil düşünüyorum.

Sizin bu konuda hakkındaki düşünceleriniz nedir?