Merhaba, aynı problemi ben yaşıyorum. Uzun yıllardır bu konuda psikolojik destek alıyorum, kendimde edindiğim sonuçları size geri bildirim olarak yazmak istedim.

Üniversite çağında ise bu durumu kendi kafasında kabullenip bitirmek yerine profesyonel bir destek alması şart. Küçük bir çocuk olsaydı (bendeki kilolar çocuk yaştayken başladı) bir çok yolu olabilirdi. Fakat belli bir yaşa geldikten sonra iş daha da zora biniyor bu denklemde. Bazı insanlar bunun büyük yaşlarda daha kolay atlatılabildiğini sanıyor ama yanılıyorlar ne yazık ki.

Yeğeninizi kendisini güvende hissedeceği ve yanında bulunacağınız ortamlarda yabancılarla iletişim kurması için desteklemenizi öneriyorum. Tek başına yapamıyorsa birlikte siz yapın bunu. Pandemi süresince bu biraz zor ama yavaş yavaş bunun önüne geçmenin vakti gelmeli.

Dışarısı ile iletişim kurması için onu asla zorlamayın. Onu sürekli motive etmeye çalışın.

En önemlisi de "onu içine içine dönük, çekimser biri olarak görün" ve zorlamayın. Siz hızlı bir şekilde hareket edip, içine kapanıklığına çözüm arayacak şekilde belli edecek hareketlerde bulunursanız ters teper ve bunu anlar. Anladığı süre boyunca da daha da içine kapanık bir insan olmaya eğilimli olur yaşı ilerledikçe. "Benim yüzümden sevdiklerim de ne hallere düşüyor" düşüncesine kapılır. Bunu bire bir yaşadım, o yüzden bu konuda çok hassas olmanız gerekmekte.

Unutmayın ki; Yaşam deneyimleri kişiliklerde önemli ölçüde etkileyebilmektedir. İnsan yaşamı boyunca bireyin spektrumdaki yeri değişebilmektedir.

Bunun psikolojik yönünden tek çaresi ne olursa olsun onun yanınızda olduğunu düşündürebilmeniz.

Sağlık tarafında ise ilk etapta profesyonel bir destek almasına gerek yok. Küçük adımlarla kilo verdiğini gördüğünde kendisinde büyük moral kaynağı olarak devam edecektir. Yürüyüş, düzenli beslenme, uyku düzeni ve onu üzecek (kişiyi sürekli yemeye, içmeye itebilecek eğilimlerden uzak durması) yeterecektir.